[RMC]Epic War : Combo 20 hits-Limit break
posted on 27 Jan 2012 23:13 by choconoir
1. ข้าวกล่อง 2. ปักษาพิโรธ 3. ปลดหนี้ 4. ทุเรียน 5. กาต้มน้ำ 6. รหัสมอส 7. โมเดลลิ่ง 8. ที่รักของฉัน 9. เนิร์สเซอร์รี่ 10. แม่บ้าน 11. กาแฟ 12. ชุดหมี 13. ไอติมถั่วดำ 14. แดร่กดุ 15. นักล่าฝัน 16. ช๊อคโกบานาน่า 17. ดอกไม้ไฟ 18. สเปรย์ดับกลิ่น 19. ยาขัดรองเท้า 20. แฟมิลี่
ผมขอโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดที่มีฮะ '_'
ที่รักของฉัน
ช๊อคโกบานาน่า
ปักษาพิโรธ
ดอกไม้ไฟ
แม่บ้าน
ข้าวกล่อง
ไอติมถั่วดำ
แดร่กดุ
ทุเรียน
กาต้มน้ำ
นักล่าฝัน
เนิร์สเซอร์รี่
ชุดหมี
ปลดหนี้
สายตาของคาร์ไมน์จับจ้องอยู่ที่กระดาษแผ่นบางเล็กๆที่วางอยู่บนโต๊ะ กระดาษแผ่นเล็กประทับด้วยลวดลายหมึกสีจางจนแทบมองไม่ออกหากไม่ตั้งใจ สายลมพัดผ่านลอดบานหน้าต่างที่เปิดไว้ของห้องโถง ทำให้แผ่นกระดาษพะเยิบพะยาบน้อยๆก่อนจะขยับไหลเลื่อนจากโต๊ะ
ปุบ!
ฝ่ามือของเด็กหนุ่มขยับไปตะปปมันอย่างรวดเร็วทั้งสีหน้านิ่งสนิท เปลือกตาไม่แม้แต่จะขยับสักนิดเสียด้วยซ้ำ ทั้งการเคลื่อนไหวนี้...ก็เป็นไปโดยสัญชาตญาณ
เขายังจำได้ดี ว่ากระดาษใบนี้มีความสำคัญแค่ไหน ภารกิจสำคัญที่ได้รับมอบหมายเมื่อครั้งก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
บิลค่าไฟ...
กระดาษใบเล็กจ้อยที่แสนสำคัญนี้เป็นสิ่งที่จะปล่อยให้ปลิวหายไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแล้วทุกคนคงต้องอดทนกับวันคืนที่ไร้พัดลม แถมถ้าไม่ได้จ่ายไปสักเดือนหนึ่งก็จะกลายเป็นหนี้สะสม
เดือนก่อนเกือบต้องกลายเป็นหนี้ไปเสียแล้ว ดังนั้นเดือนนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ...
คาร์ไมน์หยิบคุณแกรี่มาวางทับบิลค่าไฟเอาไว้ ก่อนจะหันไปอ่านหนังสือรับสมัครงานพิเศษต่อ เผื่อว่าจะมีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้เงินมาปลดหนี้ค่าไฟในบางเดือน...
รหัสมอส
ต๊อก ต๊อก ต๊อก...
เสียงเคาะสัญญาณเป็นจังหวะดังมาจากภายในห้องครัว คุณตาของคาร์ไมน์ได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทานอาหารออกไปทางประตูหลังบ้าน เพียงไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับสมุนไพรเต็มกำมือเพื่อนำไปให้คุณยายที่กำลังทำอาหารอยู่
“ทำไมถึงรู้ล่ะฮะว่าคุณยายอยากได้อะไร” เด็กชายตัวเล็กเอ่ยถามเมื่อผู้เป็นตากลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนที่จะเข้าครัว คุณยายก็ไม่ได้พูดอะไรเสียหน่อย คุณตาก็ไม่ได้เฉียดเข้าไปด้านในเสียด้วย แต่ทำไมพอเสียงมีดเคาะเขียงดังกว่าปกติขึ้นมา คุณตาถึงได้อมยิ้มแล้วลุกออกไปหาของที่คุณยายต้องการมาได้เสียทุกครั้ง
“นี่น่ะเรียกว่ารหัสมอร์สไงล่ะ” คุณตาว่าพลางขยี้หัวหลานชาย “เอาไว้ส่งสัญญาณที่เป็นความลับ หรือส่งสัญญาณเวลาที่พูดไม่ได้ ใช้ขอความช่วยเหลือได้อย่างดีเชียว”
เด็กชายคาร์ไมน์ได้ยินแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ คุณยายของเขาเป็นสายลับนี่นะ เห็นทีเขาคงต้องเรียนรู้ของแบบนี้เสียบ้างแล้วกระมัง
โมเดลลิ่ง
เหล่าหญิงชายในชุดสีขาวเดินเฉิดฉายอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ท่วงท่าสง่างามและสีหน้ามั่นใจชวนมองสามารถสะกดสายตาทุกคู่ ณ ที่แห่งนั้นได้
ทว่าดวงตาสีส้มของคาร์ไมน์กลับจ้องมองด้วยแววตานิ่งสนิท เหลือบมองไล่จนครบทุกคน เห็นว่าไม่แตกต่างกันแต่ประการใด
โดดเด่น...สง่างาม... แต่ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกันหมดทุกคน ถ้าอย่างนั้นจะเรียกว่าโดดเด่นได้รึเปล่านะ?
คาร์ไมน์รีบหดศีรษะลงเมื่อหนึ่งในนั้นกวาดสายตามองมาทางจุดที่เขาซ่อนตัวพอดี ร่างค่อนข้างผอมขดตัวซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ได้มิดชิด สีค่อนข้างทึมเทาของชุดที่สวมใส่อยู่ก็ช่วยพรางสายตาได้เป็นอย่างดี
ช่างเหมือนกับการแอบเข้ามาในงานแฟชั่นโชว์ในชุดเก่าโทรมดูไม่ได้เสียจริง พอจะถูกเหล่าคนสำคัญบนเวทีมองเห็นก็ต้องรีบหลบซ่อน...
ทั้งที่ความจริงแล้วเหล่าชายหญิงที่ดูราวกับนายแบบนางแบบสังกัดโมเดลลิ่งชั้นนำเหล่านี้... คือศัตรูที่มาบุกในครานี้ ...มิลฟีโอเล่....