Dark Chocolate, the bitter sweet on your lips

 **คำเตือน เอนทรี่นี้มีคำพูดค่อนข้างรุนแรง(จนถึงขั้นอาจหยาบคาย) และเป็นการเขียนเอนทรี่ด้วยอารมณ์โกรธ และเป็นการระบาย อาจมีคำพูดที่ค่อนข้างไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณาในการรับชม**

     ครูคือแม่พิมพ์ของชาติ ทำหน้าที่อบรมสั่งสอนให้ลูกศิษย์มีความรู้ เติบโตอย่างมีศักยภาพ มีคุณธรรม เป็นคนดีของสังคมต่อไปในอนาคต...

     แต่ถ้าแม่พิมพ์ของชาติทำตัวไม่สมกับเป็นแม่พิมพ์...ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ยังจะสมควรเรียกว่า"แม่พิมพ์"อยู่อีกไหม?

     ครูก็เป็นคน จะให้ประเสริฐเลิศล้ำตลอดก็คงไม่ได้ ...แต่แบบนี้มันสุดทน จะให้ทนเรียกว่าครูต่อไปก็คงไม่ไหวแล้ว...

    งานวิชาการของโรงเรียนxxxxxxxxxxx ณ วันศุกร์ที่ 23 มกราคม คือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด...

     ชิ้นงานที่ครูสั่งมา...เมื่อคุณส่งครูไปแล้วยังไม่ได้คืน ชิ้นงานชิ้นนั้นจะถือว่าเป็นของครูคนนั้นรึเปล่า? ถือว่าเป็นของประจำวิชา หรือว่าของส่วนตัว

     ไม่ได้ชิ้นงานคืนมายังพอว่า...แต่ถ้าเอาชิ้นงานที่นักเรียนห้องหนึ่งทำ ไปให้อีกห้องหนึ่ง แล้วบอกว่าเป็นผลงานโครงงานของห้องนั้น ...แถวบ้านเรียกว่าเลวค่ะ

     งานวิชาการโรงเรียน ทางโรงเรียนสั่งมาให้แต่ละห้องทำโครงงานนำเสนอ1อย่าง ห้องของเราเอาชิ้นงานเก่าที่ส่งครูวิทย์ไปเอามาทำใหม่ (คือเอาตัวโครงของเดิมมา แต่ต่อวงจรไฟคนละแบบกัน ใช้คนละหลักการ จากโคมไฟทรงกล่องเฉยๆกลายเป็นไฟอัตโนมัติ)

    แต่ห้องที่ครูวิทย์คนนี้เป็นครูประจำชั้น...ไม่ได้ทำโครงงานอะไรเลยนอกจากตัวบอร์ดนำเสนอ... เพราะชิ้นงานที่เอามาจัดแสดง ห้องเราเป็นคนทำถึง8ชิ้น!

     ชิ้นงานที่ส่งไปเมื่องานคราวก่อนของห้อง3...ถูกแอบอ้างอย่างหน้าด้านๆว่าเป็นผลงานโครงงานของห้อง4 ชิ้นงานที่ห้อง3นั่งทำแทบตาย อดหลับอดนอนกันทำเพื่อให้ทันงานลดภาวะโลกร้อนของครู กลายเป็นของห้อง4...

    เรายังพอรับได้ ก็พอเข้าใจว่าครูแกอยากจะได้หน้า ว่างานห้องแกเลิศที่สุด ถึงจะน่าเกลียดไปหน่อยที่เอางานห้องอื่นมาจัดแสดงก็เถอะ

     แต่ที่น่าเกลียดมากจนเข้าขั้นน่าทุเรศก็คือต่อๆมา...

     ห้องเรียน3ห้องต้องแบ่งเนื้อที่กัน2ซุ้มให้ลงตัว ห้อง3อยู่ตรงกลางพอดี เนื้อที่จะน้อยก็เข้าใจ ห้อง4ก็อุตส่าห์มาคุย บอกว่า"ต้องใช้ที่เยอะ ขอแบ่งได้ไหม" ก็ยอมไป ยกให้เลย1ซุ้มเต็มๆ แต่ของที่ห้อง4เอามาใช้จัดซุ้มช่างน่าตกใจจริงๆ

     บอร์ดลดภาวะโลกร้อนของโครงการลดภาวะโลกร้อนโรงเรียน...จัดทำโดยคณะกรรมการนักเรียนม.5ห้อง2...

     ห้อง4เอามาใช้จัดซุ้มห้องตัวเอง...โดยที่ตัวเองไม่ได้ทำเลยแม้แต่น้อย....

     ต้นไม้ที่เอามาจัดตกแต่งซุ้ม... คือต้นไม้ของโรงเรียนที่จัดเอาไว้ในโครงการลดภาวะโลกร้อน เล่นหยิบมาเป็นกระถางๆมาตั้งตกแต่งเสียสวยงาม

     ทุกอย่างที่จัดเรียงเป็นซุ้มห้อง4ดูสวยหรูแม้ไม่มีการตกแต่งอะไรมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ใช่ผลงานที่ห้อง4เป็นคนลงมือทำเลย นอกจากตัวบอร์ดนำเสนอชิ้นงานโครงงานหลักแค่นั้น

     โดยทุกการกระทำได้รับการสนับสนุนและชี้แนะจากครูประจำชั้น (ไม่อยากออกชื่อ กลัวโดนฟ้อง ขอเรียกว่าครูAละกันนะคะ)

      ครูAเป็นต้นคิดและหัวเรือใหญ่ของโครงการลดภาวะโลกร้อนของโรงเรียน ดังนั้นจึงมีสิทธิในการเอางานในโครงการนี้มาใช้ได้อย่างอิสระอย่างนั้นเหรอคะ? ทั้งชิ้นงานรีไซเคิลที่ห้อง3ทำ ทั้งบอร์ดที่กรรมการนักเรียนทำ ทั้งต้นไม้ที่นักเรียนห้องอื่นซื้อมาตกแต่งโรงเรียน... กลายเป็นของห้อง4ที่ครูAเป็นที่ปรึกษา

     ค่ะ ห้อง4ของครูเลิศที่สุดอยู่แล้ว...

     แต่อยากจะถามว่าครูว่า งานของห้อง3ทั้ง9ชิ้น ห้อง3เอากลับมา1ชิ้นเพื่อมารีเมคใหม่ ยังเหลืออีกตั้ง8ชิ้นที่ยกให้ครูไปตั้งวางเป็นผลงานห้อง4อย่างดีเลิศ

     แล้วครูจะมาทวงงานชิ้นนั้นเอา15นาทีสุดท้ายก่อนเริ่มเปิดงานวิชาการให้เข้าชมทำไมคะ?

     ส่งครูไปแล้ว เอามาทำใหม่ แล้วครูจะเอาไปตั้งโชว์ทั้งๆที่มีงานอีก8ชิ้นวางเรียงรายเต็มโต๊ะเพื่ออะไร...

     อ้อ จริงสิ ลืมไปเลยว่า เย็นวันพฤหัสฯ ...ห้อง4โดนรองผู้อำนวยการมาต่อว่า... เรื่องบอร์ดลดภาวะโลกร้อนที่ตั้งเรียงราย ถึงกับประกาศออกไมค์เลยด้วยล่ะ

     "ห้องหนึ่งอนุญาตให้จัดบอร์ดแค่หนึ่งบอร์ดเท่านั้น"

     สะใจมากจริงๆที่เห็นห้อง4ทยอยเอาบอร์ดลดภาวะโลกร้อน(ที่ตัวเองไม่ได้ทำเอง)ไปเก็บ... พอเอาบอร์ดงามๆออกไปแล้ว ห้อง4ก็แทบไม่เหลืออะไรเลย...โล่งโจ้ง ว่างๆ น่าเบื่อ ไม่น่าสนใจสักนิด

     ห้อง4จึงมาขออีก2ห้องที่เหลือว่า "รวมซุ้มกัน3ห้องไหม"

     ใจจริงก็ไม่อยากจะรวมเลย เพราะยกให้ไปแล้วทั้งซุ้ม รับผิดชอบไปซะ ไม่ต้องมายุ่มย่ามอีก แต่ในเมื่อครูAเป็นคนมาขอ และบังเอิ๊ญ บังเอิญ ที่ครูAเป็นหัวหน้าระดับชั้น ...หรือสรุปง่ายๆคือเส้นใหญ่ที่สุด เป็นคนมาขอ

     ห้อง2ก็ยอมให้ แล้วห้อง3ที่ดันผ่าอยู่ตรงกลางระหว่าง2ห้องนี้ไม่ยอมก็โดนเล่นน่ะสิ...

     ในเมื่อห้อง4โล่งๆ ห้อง2และห้อง3จึงขอเนื้อที่ด้านหลังไว้จัดกิจกรรมให้เล่นรุ่นน้องมาเกมกัน ก็ตกลงกันเรียบร้อย...

     แต่เช้าวันศุกร์...ห้อง4กลับเอาผ้าสีดำมาปู ตั้งโต๊ะเรียบร้อย กลายเป็นที่ห้อง4ดังเดิม....

     ห้อง2กับห้อง3จึงต้องเอาเนื้อที่อันน้อยนิดของ1ซุ้ม จัดกิจกรรมร่วมกัน ...ห้อง4กลับกลายเป็นว่ายึดไป1ซุ้มเต็มๆห้องเดียวอีกครั้ง

     และตอนเช้า ...สมาชิกห้อง4คนหนึ่ง เดินมาด่าห้อง3ที่กำลังจัดซุ้มอยู่ คำพูดคำจาช่างน่าเชือดได้อีก

     "ห้อง3อ่ะ ทุเรศ เอางานห้องเค้าไป"

     ฟังแล้ว เราโมโหมากเลยล่ะค่ะ ตอนนั้นกำลังปีนโต๊ะพันสายไฟรอบๆเสาอยู่ เกือบจะโดดลงมาเหยียบหน้ามันแล้ว ถุย อีกระเทยเกรียนปากปลาบู่  แมร่งสวยตายล่ะมรึง ทำใส่โบว์สีแป๋นๆบนหัวเกรียนๆของมรึงเนี่ยนะ กางเกงก็สั้นอย่างกับบ็อกเซอร์ ถอดออกแล้วใส่บ็อกเซอร์มารร.ดีกว่ามั้ยสราด มรึงไม่ทุเรศเล้ยยย มาด่าคนอื่นเนี่ย สิวเต็มหน้าแมร่งก็อยากเล่นกล้องอีก สาดดด กล้องมรึงมั้ยนั่น?

     งานห้อง4 พูดออกมาได้ เพื่อนเรานั่งทำอยู่ต่อหน้าต่อตาเราเมื่อปีที่แล้ว ส่งครูไปเองกับมือ ยังมีป้ายบอกกลุ่มติดอยู่เลย...

     พอเราว่ากลับไปบ้าง ว่าห้อง3ต่างหากที่เป็นคนทำ ก็ยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาตอบอีกนะว่า ก็ห้อง3ไม่ยอมมาเอางานไปเอง ...ใครจะไปรู้ล่ะว่าครูเอางานมาเก็บไว้ที่ห้องมัน...

     หลังจากนั้น 15นาทีก่อนเปิดงาน...ก็อย่างที่เล่าไป

     ครูAจะมาเอางานโครงงานของห้อง3ไป ...โดยที่ไม่ได้ดูเลยว่า ถ้าครูเอาไป ห้อง3จะไม่เหลือชิ้นงานมานำเสนอเลย ...

     เพราะงานที่เราเอามารีเมคใหม่ มีสีสันโดดเด่นที่สุดในหมู่งานอื่นๆ....

      แบบนี้เรียกว่าเห็นแก่ตัวไหมคะ อยากให้ห้องตัวเองได้หน้า ที่ผ่านมายอมได้ แต่นี่เล่นจะเอางานของห้องอื่นไป แล้วไม่เหลือให้นำเสนอแบบนี้ ใครมันจะโง่ยอมล่ะคะครู...

     วินาทีที่รู้เรื่อง มันแค้นมากจนทนไม่ไหวจริงๆค่ะ ผิดหวังมากกับครูA สิ้นหวังจริงๆ ตอนนั้นโกรธจนร้องไห้เลย ร้องไห้แบบเอาเป็นเอาตายด้วย ทนไม่ได้แล้วที่จะต้องอยู่เฝ้าซุ้มติดกับห้อง4 เลยหนีมานอนร้องไห้อยู่ที่ห้องพยาบาล(ขอโทษเพื่อนๆด้วยแล้วกันนะที่แอบอู้)

     รู้สึกสิ้นหวังกับแม่พิมพ์ของชาติจริงๆค่ะ ครูดีๆก็มีอยู่เยอะแยะไป แต่มันเสียความรู้สึก

...โกรธไปก็เท่านั้น โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ยิ่งโกรธ คนที่ยิ่งทุกข์ก็คือตัวเราเอง...ก็รู้อยู่ แต่เรายังคงเป็นปุถุชนที่ฆ่าความโกรธของตัวเองไม่เป็น ตอนนี้ก็เลยยังแค้นอยู่ แค้นมาก โกรธมากที่ทำอย่างนี้

     "ครู"แบบนี้...ยังสมควรถูกเรียกว่า"ครู"อีกไหมคะ?

ขอจบการระบายแต่เพียงเท่านี้.... ขอบคุณค่ะ