[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Aldnoah.Zero][OneShot]Fifty Shades of Orange...

posted on 01 Apr 2015 21:03 by choconoir in Fiction
**Spoil alert - เนื้อหาในฟิคนี้เป็นช่วงหลังจากA/Z 24 หากใครที่ยังไม่ได้ดู โปรดระวังสปอย**
 
 
 
Aldnoah.Zero Fiction
 
 
 
 
[Inaho x Slaine]
 
 
 
 
Fifty Shades of Orange...
 
 
 
 
 
 

                เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาอ้าปากราวกับจะกรีดร้อง แต่ไร้เสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอผอมนั้นนอกจากเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างหอบโยนตามการหายใจที่แรงกว่าปกติ

 

                ถ้าหากว่าเป็นเมื่อก่อน อินาโฮะคงไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับสิ่งที่เห็น ...โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูของเขา แต่เหตุการณ์ทั้งหมดได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ...ในตอนนี้ เขาได้เรียนรู้ที่จะยิ้ม เรียนรู้ที่จะมีความรู้สึก โดยเฉพาะกับเด็กหนุ่มที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรู...และอยู่ในความดูแลของเขาโดยตรงในตอนนี้

 

                ถ้าจะพูดให้ถูก ควรเรียกว่าอยู่ในอ้อมแขนของเขาในตอนนี้สินะ

 

                สเลน ทรอยยาร์ด กำลังทิ้งตัวหอบหายใจอยู่ในอ้อมแขนของเขา อาศัยร่างของเขาช่วยพยุงไม่ให้ตัวเองล้มลง ร่างกายที่ผ่ายผอมไปมากทำให้เขาแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของอีกฝ่าย ...แต่อินาโฮะมั่นใจว่าอุณหภูมิที่พุ่งสูงของอีกฝ่ายไม่ได้โกหกเขา

 

                ตอนนี้เขาไม่มีดวงตากลที่เชื่อมต่อระบบคอมพิวเตอร์เข้ากับระบบประสาทของเขาแล้ว อินาโฮะก็ได้แต่พึ่งสายตาและการคาดเดาของตนเอง และเขาก็มั่นใจ... ว่าร่างผอมบางที่หอบหายใจจนตัวโยนในอ้อมแขนของเขานี้กำลังรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

 

                สองขาที่อ่อนแรง แทบไม่สามารถพยุงร่างทั้งร่างไว้ได้ ลมหายใจร้อนเป่ารดที่หน้าอกของเขา เพราะเจ้าตัวกำลังเอนซบอยู่ตรงนั้น ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม ใบหน้าแดงไปทั้งหน้า ภายในดวงตาสีฟ้าอมเขียวนั้นเต็มไปด้วยน้ำตารื้น...ที่อินาโฮะรู้สึกว่าช่างเหมาะกับอีกฝ่ายเหลือเกิน

 

                สเลนกับน้ำตา... เป็นส่วนผสมที่ลงตัวอย่างบอกไม่ถูก

 

                เหมาะสม ...เสียจนเขาอยากทำให้อีกฝ่ายหลั่งน้ำตามากไปกว่านี้อีก

 

                "อ๊ะ!" สเลนสะดุ้ง เมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงกับผิวของอีกฝ่าย กดย้ำตามแนวของกล้ามเนื้อจนเรียกเสียงร้องไม่เป็นภาษาจากร่างในอ้อมแขนเขา มือจับขยุ้มเข้าที่ต้นแขนของอินาโฮะเพื่อช่วยพยุงตัว เรี่ยวแรงที่เหลือถดถอยลงไปทุกที

 

                "แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ได้คำตอบเป็นสายตาที่ดูเหมือนจะเรียกกันว่ามองค้อนหรืออะไรทำนองนั้นจากคนในอ้อมแขน "กินให้มากกว่านี้หน่อยสิ"

 

                ดวงตาสีฟ้ามีแววสั่นไหว ก่อนที่เจ้าตัวจะหลุบสายตาลง ไม่ยอมสบตากับเขา

 

                "ก...ก็มันไม่หิวนี่ครับ อ๊ะ!" สเลนยังไม่ทันพูดได้จบประโยคดี อินาโฮะก็ขยับนิ้ว ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งอีกครั้ง คราวนี้เห็นได้ชัดว่าน้ำตาที่ปริ่มอยู่ที่ขอบตาจวนเจียนจะไหลอยู่รอมร่อ "อิ...อินาโฮะซัง..."

 

                "ถ้าไม่เกร็งจะเจ็บน้อยกว่านะ" เขาเอ่ย ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวมองร่างที่สั่นสะท้านอย่างพิจารณา "เพราะฉันไม่หยุดให้หรอกนะ"

 

                "อินาโฮะซัง!" ครั้งนี้ สเลนร้องอุทานชื่อเขาได้ไม่ทันไรก็ทรุดฮวบ ร่างกายถึงขีดจำกัดแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย ปากอ้าค้าง แต่ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมา ครู่ใหญ่เจ้าตัวถึงจะหาเสียงของตนเองเจอ "...ด...ได้โปรด"

 

                "ไม่" เขาตอบเสียงเรียบ และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาสีหน้าของตนให้เรียบเฉย...ไม่เผลอขยับมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม มือประคองไหล่ของอีกฝ่ายไว้เพื่อไม่ให้ร่วงลงไปกองกับพื้น

 

                "อินาโฮะซัง...." สเลนละล่ำละลัก แทบจะหลั่งน้ำตาอยู่รอมร่อ "ผม...ผม...ไม่ไหว..."

 

                คราวนี้อินาโฮะไม่อาจห้ามรอยยิ้มของตัวเองได้จริงๆ

 

                "ผม...

 

 

 

                ...

 

 

 

                ...ผมวิ่งต่ออีกรอบไม่ไหวแล้วนะครับ!!!"

 

                สิ้นเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่เจ้าตัวจะเอ่ยได้ สเลนก็เข่าทรุด ทิ้งร่างทั้งร่างใส่เขาอย่างหมดสิ้นซึ่งเรี่ยวแรง อินาโฮะจึงช้อนแขนของอีกฝ่ายขึ้นมาโอบรอบไหล่ของตน

 

                "ถ้ายังกินข้าวไม่หมดก็ต้องวิ่งแบบนี้อีกทุกวัน ให้ร่างกายได้เผาผลาญจนกินได้เยอะขึ้น" อินาโฮะเอ่ยเสียงเรียบ พาอีกฝ่ายออกเดินอย่างไม่ใส่ใจเสียงประท้วงโอดโอยของคนปวดกล้ามเนื้อ ถึงสเลนจะเคยเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขา แต่การคุมขังที่แน่นหนาในห้องแคบๆก็ทำให้เจ้าตัวไม่ได้ขยับร่างกายอะไรมากเสียจนเพียงแค่วิ่งไม่กี่รอบก็เหนื่อยหมดแรง เป็นตะคริว กล้ามเนื้อแข็งเกร็งจนเดินไม่ไหวไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง พอกลับถึงห้องขังก็แทบจะกระโจนเข้าใส่ชามข้าวอย่างหิวโหยเพราะใช้พลังงานไปจนแทบไม่เหลือ

 

                แต่ก็อย่างที่บอก อินาโฮะไม่ยอมหยุดให้หรอก ถ้าวิธีนี้ทำให้สเลนกินข้าวได้เยอะขึ้น เขาก็ยินดีที่จะทำ

 

                ...แถมแบบนี้ก็สนุกดีด้วยนี่นา

 

 

 

 

 

 

 

Fin.

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ลืมไปรึเปล่าว่าวันนี้เอพริลฟูลน่ะ LOL รู้นะห์คิดอัลไลกันอยู่วววว

ก๊ากกกกกกก

/ขอแต่งฟิคเกรียนๆสักที แบบว่าช่วงนี้มันเครียชชชช

Comment

Comment:

Tweet

อ่านหลังเอพริลฟูล.....
อืม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เอาที่หนูจิ้นก่อนหน้านี้คืนมาาาาาาาาาาาาาาาา 
คิดไปไกลเลย Orz

#5 By EvaXIII on 2015-04-05 05:34

ลืมเลยว่าวันเอพพริฟูล....คุณหลอกดาว!!!ทำมาย~~~~~TT ม่าย~~~(แต่ก็ฟินนะ=.,=)

#4 By มุ้งมิ้งคุง (171.100.116.159|171.100.116.159) on 2015-04-05 00:24

อ่านแรกๆ ฟินเบย มาอ่านข้างล่างแล้วแบบ
อร๊ากกกกกกกกกก!!! โดนหลอกแล้วเรา 5555

#3 By Hana_Sora on 2015-04-03 21:35

พี่นี้อึ้งเลยย๊ง
คุณหลอกดาว 555555
ขุ่นพระ ลืมไปเลยว่าเอพริลฟูล5555
สนุกมากๆเยย
///แอบคิดไปไกล

#2 By meen (125.27.153.159|125.27.153.159) on 2015-04-03 13:37

คุณหลอกดาว...
.
.
.
คุณหลอกดาว ดาวจะไม่ทนนนน โฮวววว55555555555555555
ซัมวันขาข่นบร้าาา ข่นผีทะเลลล ทำไมคุณทำกับน้องกับนุ่งได้ลงคอคะะะะ *ปาแฟนอาร์ต(?)*
โอ๊ยยยแงงง ฉากเปิดมันฟหกหฟกฟหก มากกก นึกภาพเสลนหอบแฮ่กละมัน..บอกเลยว่าดาวจะไม่ทนอีกต่อไป *กุม* แงงงง ไม่อยากจะแนะแหนอิตาส้ม แต่มันฮึ้ยยยย *ฟีลลิ่งเอาแส้ฟาดควายระบายอารมณ์* ไอ้ท่าทางแบบนั้นนั่นอะไรยะะะ แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ? ถ้าไม่เกร็งจะเจ็บน้อยกว่านี้ ห้ามให้ตัวเองไม่ยิ้มไม่ได้ ยังไง ยังไง คือคนเรามีสิทธิ์ที่จะยิ้มมีความสุขบนความทุกข์(แอนด์ปวดขา)ของคนอื่นเรอะะะ *ดักตบรางวัล(?)* บ้าที่สุดดดด *ขี่ควายชนเรือนจำ*
โฮวววว ซัมวันขาภาษาเอโร่ยมั่ก /แอบคิดๆว่าอาจจะมาจากประสบการณ์ท็อปฟอร์มนั่น../ แต่นุ้งดรีมสาบานเลยนะคะว่าไม่ได้คิดอะไรจริงจริ๊งงงงงงตอนอ่าน *ร้องไห้* มันมาเป็นท่าชัดเจนในหัวเลยค่ะ *ขีดฆ่า*
โฮวววว555555 รู้ว่าอาจจะมีหลอกแต่มันก็..ชะะ
พอแล้ว ไม่เม้นต์ต่อแล้ววว ฮือออ55555555555555555555555555555
เลิฟมั่กๆ

#1 By Demi_Dream on 2015-04-01 21:51