[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]Blame it to the mood[InojinSarada]

posted on 17 Apr 2015 01:50 by choconoir in Fiction
Naruto Fan Fiction
 
 
 
[Inojin x Sarada]
 
 
 
 
 Blame it to the mood
 
 
 
 

                ซาราดะกำลังหงุดหงิด...

 

                ลุงโฮคาเงะบอกว่าเธอมีส่วนคล้ายแม่ และลุงโฮคาเงะกลัวมากเวลาที่แม่ของซาราดะโมโห

 

                ...ถ้าหมอนี่จะมีความรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างสักนิด... ไม่สิ ถ้าจะรับรู้ความรู้สึกของคนอื่นบ้างสักนิด เธอก็คงไม่หงุดหงิดขนาดนี้

 

                "ซาราดะจัง?" เขาเรียกชื่อเธอโดยที่ยังมีรอยยิ้มบางอยู่บนใบหน้า เห็นแล้วอยากจะต่อยให้ยิ้มนั่นเบี้ยวไปเลย!

 

                ซาราดะกัดริมฝีปาก หรี่ตามองเขม็งใส่อีกฝ่าย หวังให้สายตาทิ่มแทงอันขึ้นชื่อประจำตระกูลของเธอทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกสะท้านแบบที่ใครต่อใครเป็นกัน ...แต่ก็ไร้ผล ใบหน้านิ่งแทบจะไร้ความรู้สึกถ้าไม่มีรอยยิ้มนั่นยังคงไม่แม้แต่จะกระดิกหางคิ้ว

 

                พอเห็นว่าสายตาของเธอไร้ผล ซาราดะจึงกอดอก หมุนตัวไปอีกทาง ไม่อยากจะมองใบหน้าซีดๆนั่นให้หงุดหงิดไปมากกว่านี้

 

                "ซาราดะจัง... โกรธอะไรอยู่เหรอ?" เขาเอ่ยถาม เหมือนจะเริ่มรับรู้อารมณ์ของเธอขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น ยิ่งเห็นแล้วความหงุดหงิดของเธอก็ยิ่งพุ่งสูงมากขึ้นทุกที ทำไมถึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเสียบ้างเลย ซาราดะเริ่มเข้าใจแม่ของเธอขึ้นมาแล้วว่าทำไมถึงได้โมโหนักตอนที่เล่าเรื่องของลุงซาอิ

 

                ยิ่งโมโห เธอก็ยิ่งไม่อยากจะมองหน้าเขา ไม่อยากจะอยู่ใกล้ เดี๋ยวเธอเผลอตัวต่อยเข้าจริงๆก็ได้ไปขอโทษป้าอิโนะยกใหญ่ทีหลัง เธอไม่อยากทำให้เพื่อนสนิทของแม่เสียใจหรอกนะ

 

                เด็กสาวเดินออกห่างต้นตอของอารมณ์หงุดหงิดทันที ไม่สนใจงานเทศกาลที่ยังเดินไม่ทั่วด้านหลัง เสียงเซ็งแซ่ของผู้คนห่างออกไปทุกที แต่เสียงฝีเท้าที่ตามหลังเธอมานั่นยังไม่ยอมหายไปไหน บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวยังคงเดินตามเธออยู่

 

                อยากโดนต่อยจริงๆใช่ไหมน่ะ!

 

                "ซาราดะจัง" ไม่เรียกเปล่า นิ้วเรียวยาวยังเอื้อมมาจับข้อศอกของเธอเบาๆ ดึงให้เธอหยุดฝีเท้าอีกต่างหาก ซาราดะหมุนตัวกลับไปมองหน้าของอีกฝ่าย ไม่คิดจะปิดบังความไม่พอใจอีกต่อไป

 

                "ปล่อย!" เธอตวัดเสียง อย่างน้อยซาราดะก็มีมารยาทพอที่จะไม่กระชากแขนออกจากมือของอีกฝ่าย แต่คำพูดของเธอกลับให้ผลตรงกันข้าม เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้าใช้สองมือรวบข้อมือของเธอเข้าหากันแล้วประคองรอบมือเธอไว้เสียอย่างนั้น "ปล่อยนะ อิโนะจิน!"

 

                "ไม่" อิโนะจินเอ่ยตอบในทันที ดวงตาสีฟ้ามองสบกับเธอนิ่งๆ "ถ้าปล่อย เดี๋ยวซาราดะจังก็เดินหนีผมไปอีก"

 

                " ไม่ได้เดินหนีสักหน่อย" เด็กสาวเม้มปาก เธอไม่มีอะไรให้ต้องหนีสักหน่อย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย คนที่ควรจะเดินหนีก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์ใส่น่ะทางนั้นต่างหาก!

 

                "ซาราดะจัง..." สีหน้าของคนเอ่ยเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ยังคงความรู้สึกช้า ไม่ได้เข้าใจอะไรเอาเสียเลยจนซาราดะอยากจะต่อยสักหมัด เผื่อว่าจะเรียกสติอะไรที่เหมือนคนปกติเข้ากะโหลกหนาๆนั่นได้บ้าง

 

                คนอะไร ความรู้สึกช้าไปทุกเรื่อง แต่ถ้าเป็นเรื่องคนโมโหล่ะไวนักเชียว

 

                "ลิปสติกเลอะหมดแล้วนะ" เด็กหนุ่มเอ่ยทัก ก่อนจะเอื้อมนิ้วโป้งมาเช็ดให้ที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ การกระทำที่ไหลลื่น ไม่มีชะงักหรือติดขัดอะไรราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ เรียกให้สีระเรื่อพุ่งขึ้นมาที่ข้างแก้มของซาราดะ

 

                "ร...เรื่องของฉันน่า!" เธออาศัยจังหวะนี้ดึงมือออกจากมือของอีกฝ่าย หันหน้าหนีไม่ยอมสบตา นี่เธอกำลังโมโหอยู่นะ เสียงหัวใจที่เต้นแรงขนาดนี้ก็เพราะกำลังโมโห! ที่รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดไปที่หน้านี่ก็เพราะโมโหด้วย ม...ไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างอื่นเลยสักนิด!

 

                "ซาราดะจังอุตส่าห์แต่งตัวมาซะน่ารัก จะปล่อยให้เครื่องสำอางเลอะได้ยังไงล่ะ" อิโนะจินฉีกยิ้ม ดึงมือถอยห่างจากใบหน้าของเธอ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยสีแดงอ่อนที่ติดอยู่บนนิ้วโป้งเพื่อให้สีจางลง ดึงดูดสายตาของเด็กสาวที่หลีกเลี่ยงไม่อยากมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าคู่นั้นให้เพ่งความสนใจแทน

 

                นิ้วยาวชะมัด...

 

                มือของอิโนะจินเป็นมือของศิลปิน... ไม่ว่าจะขยับจับพู่กันวาดรูปหรือจัดดอกไม้ก็คล่องแคล่วไปซะหมด นิ้วเรียวยาวนั่นดูไม่เหมือนมือของคนจับอาวุธด้วยซ้ำ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าแฝงอันตรายไว้ขนาดไหน

 

                "ซาราดะจัง..." มือของเด็กหนุ่มเอื้อมมาที่ข้างหูของซาราดะ จับปอยผมที่ไม่รู้ว่าหลุดจากมวยผมหลวมๆด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ขึ้นไปทัดหูให้เด็กสาว ปลายนิ้วแตะโดนใบหูของเธอ ทำให้ซาราดะสะดุ้งเบาๆกับความร้อนที่เหมือนจะพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

 

                อิโนะจินเห็นท่าทางของเธอแล้วก็หัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง

 

                "เรียบร้อย ทีนี้ก็น่ารักเหมือนเดิมแล้ว"

 

                "...ไร้สาระ" เด็กสาวพึมพำ ยังคงไม่สบตากับอีกฝ่าย ไม่อยากจะมองรอยยิ้มที่ชวนให้ใครต่อใครมองนั่นด้วย เธอไม่เหมือนกับพวกสาวๆในเทศกาลที่จะเผลอมองรอยยิ้มของอิโนะจินจนไม่อาจละสายตาได้หรอกนะ! เธอไม่ได้คิดว่าอิโนะจินยิ้มสวยสักหน่อย ยิ้มพร่ำเพรื่อแบบนั้นไม่เห็นจะน่ามองสักนิด หันไปเห็นใครก็ยิ้มให้แบบนั้น ไม่มีความจริงใจเอาซะเลย ยิ่งชมเธอว่าน่ารักพร้อมกับรอยยิ้มแบบนั้น...ก็แค่พูดตามมารยาทหรอกน่า

 

                "นี่... ซาราดะจัง" อยู่ๆใบหน้าของอิโนะจินก็มาอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด เด็กสาวไม่ทันตั้งตัวจึงผงะถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ถูกอีกฝ่ายเอื้อมมือมาดันแผ่นหลังไว้ ทำให้ถอยหนีไปไหนมากไม่ได้ "เมื่อกี้โกรธอะไรผมเหรอ"

 

                ใบหน้าได้รูปและดวงตาสีฟ้าอยู่ในระยะประชิดขนาดนี้ ทำเอาซาราดะคิดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มตั้งสติได้ จึงเบนสายตาหนีไปยังต้นไม้ด้านข้าง ...ก็ใครมันจะไปคิดอะไรออกล่ะ ถ้ามองตาสีฟ้าที่เหมือนจะดึงดูดให้จมดิ่งลงไปได้คู่นั้นน่ะ!

 

                "...ไม่มีอะไร" เธอตอบด้วยเสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงงึมงำ เรื่องอะไรจะยอมบอกล่ะว่าโกรธเรื่องอะไร ปล่อยให้เป็นคนความรู้สึกช้าจนไม่ว่าใครก็เหนื่อยหน่ายจนไม่อยากเข้าใกล้นั่นแหละดี พวกผู้หญิงพวกนั้นจะได้เลิกทำสายตาเพ้อฝันมองเจ้าคนทึ่มบื้อคนนี้เสียที

 

                "จริงเหรอ" เด็กหนุ่มไม่เพียงแค่ถามอย่างเดียว แต่ซาราดะเห็นจากทางหางตาว่าเขาขยับใบหน้าได้รูปเหมือนสลักจากหินอ่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น สีผิวที่ซีดจนเหมือนไม่เคยถูกแดดนั่นก็ยิ่งทำให้คิดว่าอาจจะแกะมาจากหินอ่อนเข้าจริงๆ ถ้าไม่ใช่ว่าซาราดะเคยสัมผัสมาแล้วก็คงไม่เชื่อหรอกว่าเป็นผิวของมนุษย์ที่อ่อนนุ่ม หินอ่อนที่ไหนก็คงขยับมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวแบบนี้ไม่ได้ด้วย

 

                "...อย่ามาถามเซ้าซี้น่า!" เด็กสาวอดไม่ได้จริงๆที่จะยื่นมือออกไปผลักอกของอีกฝ่ายด้วยแรงที่ไม่ค่อยจะเบานัก ให้อิโนะจินถอยห่างออกไป เธอไม่ใช้จักระเสริมแรงก็ดีเท่าไหร่แล้ว อยู่ๆก็เอาหน้ามาใกล้แบบนี้ คิดจะยั่วโมโหกันอีกหรือไง

 

                "ก็นานๆที ซาราดะจังจะยอมมาเที่ยวกับผมทั้งที ผมไม่อยากทำอะไรที่ซาราดะจังไม่ชอบหรอกนะ" อิโนะจินหัวเราะเบาๆ ท่าทางไม่เหมือนคนรู้สึกผิดสักนิดก็ทำเอาเด็กสาวกัดฟันกรอดอยู่ในใจ

 

                "เพราะป้าอิโนะบอกให้มาด้วยกันหรอก ฉันไม่ได้อยากจะมางานเทศกาลไร้สาระอะไรแบบนี้สักนิด" เธอนิ่วหน้า ถ้าไม่ใช่ป้าอิโนะคะยั้นคะยอแกมบังคับ แถมยังจับเธอแต่งหน้าแต่งตัวจนเหมือนแต่งตัวตุ๊กตาเสร็จสรรพ ซาราดะก็คงไม่คิดที่จะมาเที่ยวเทศกาลฤดูร้อนของโคโนฮะสักนิด ...ถึงจะสนุกดีจริงๆก็เถอะ

 

                แต่ว่าพอเดินเข้าไปในเทศกาลมากขึ้น คนมากขึ้น ซาราดะก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาจนชวนให้อึดอัด ไม่รู้จะมองอะไรกันนักหนา ป้าอิโนะก็ไม่ได้แต่งตัวให้เธอประหลาดเสียหน่อย อิโนะจินที่รวบผมเหมือนทุกทีในชุดยูกาตะสีฟ้าแก่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษสักนิด ไม่รู้ว่าทำไมพวกผู้หญิงถึงได้มองกันอยู่ได้...

 

                ก็จริงที่อิโนะจินแต่งตัวไม่ค่อยจะเรียบร้อยสักเท่าไหร่ ปกเสื้อก็เลยขยับเลื่อนตามจังหวะก้าวเดินหลายครั้งจนเห็นแผ่นอกบ้างเป็นครั้งคราว แต่นั่นก็ไม่ควรจะเป็นสาเหตุให้คนมองเยอะอยู่ดีนี่นา ผิวซีดๆจนเหมือนกระดาษแบบนั้นใครจะไปอยากมองกัน จะว่ามีกล้าม ก็เป็นเรื่องธรรมดาของนินจาอยู่แล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่ามองเป็นพิเศษสักนิด

 

                ...ต้องเป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่ามองสบตากับใครก็แจกยิ้มให้เขาไปทั่วนั่นแน่ๆ ใครๆก็ชอบมองคนยิ้ม อิโนะจินก็รู้แน่ๆ ถึงได้ส่งยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว จนมีแต่คนมองมา ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนอยากจะใช้วิชานินจาหายตัวให้รู้แล้วรู้รอด ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจแต่ก็ทำให้เธออึดอัดอยู่ดี หยุดยิ้มแบบนั้นได้แล้ว!

 

                "อย่างนั้นเหรอครับ" อิโนะจินยังคงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ซาราดะคิ้วกระตุก "แต่ผมดีใจจริงๆนะ ที่วันนี้ได้มาเที่ยวกับซาราดะจังน่ะ" พอพูดจบก็หัวเราะเบาๆ ไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าคำพูดของตัวเองทำให้คนฟังรู้สึกอะไรบ้าง

 

                ...หรือว่าจริงๆแล้วก็รู้อยู่นะ?

 

                หงุดหงิด... ซาราดะกำลังหงุดหงิด

 

                หงุดหงิดจนถ้าไม่ได้ลบรอยยิ้มที่เหมือนวาดเอาบนใบหน้าซีดนั่นๆออก เธอคงไม่เป็นอันทำอะไรอย่างอื่นแน่ๆ จะให้ระเบิดอารมณ์ใส่ก็คงจะโดนมองว่าทำอะไรเหมือนเด็กๆแล้วก็ยิ้มให้ เผลอๆจะหัวเราะใส่ซาราดะอีกต่างหาก

 

                หงุดหงิด... เธอหงุดหงิดจนไม่อยากจะเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของอิโนะจินแล้วนะ หยุดยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มแบบนั้นสักที

 

                ทนไม่ไหวแล้วนะ...

 

                มือของเด็กสาวยื่นไปคว้าคอเสื้อของอิโนะจินแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัว เด็กหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัวก็เอนไปตามแรง เปิดโอกาสให้ซาราดะเขย่งปลายเท้า แนบริมฝีปากลงที่ข้างมุมปากของอีกฝ่ายได้ถนัด

 

                สีหน้าตกใจจนแทบอ้าปากค้างของอิโนะจิน...นับว่าคุ้มค่าจนซาราดะกระตุกยิ้ม ก็รู้อยู่ว่าคนอย่างอิโนะจินก็คงไม่มีประสบการณ์อะไรกับเรื่องแบบนี้แน่ๆ คงจะมีแต่ฟังจากป้าอิโนะเล่ามากกว่า เจอเรื่องที่คาดไม่ถึงให้ทำหน้าเหวอหมดหล่อแบบนี้ซะบ้าง!

 

                ก...ก็ไม่ใช่จูบสักหน่อย เธอก็ไม่มีอะไรเสียหายสักนิด ดีเสียอีกที่ได้ทำให้รอยยิ้มที่ชวนหงุดหงิดนั่นหายไปสักที

 

                "...ฉันไปล่ะ" ซาราดะรีบหันหลังกลับ เดินไปอีกทางก่อนที่อิโนะจินจะได้สติ ม...ไม่ใช่เพราะว่าหน้าเริ่มจะรู้สึกร้อนๆขึ้นมาสักหน่อย เป็นเพราะว่าถ้าอิโนะจินกลับมาเป็นคนเดิมเมื่อไหร่ก็คงทำให้เธอหงุดหงิดอีกครั้งแน่ๆ ดังนั้นซาราดะต้องรีบกลับก่อนที่จะมีอารมณ์โมโหขึ้นมาอีก

 

                แต่มือของเด็กหนุ่มก็เอื้อมมาโอบรอบไหล่ของซาราดะไว้ก่อนที่เธอจะทันเดินไปได้ไกล...

 

                "เดี๋ยวสิ ซาราดะจัง..." น้ำเสียงของอิโนะจินแฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่างที่ซาราดะก็บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกให้เธอรีบหนีไปให้ไกลจะดีที่สุด

 

                "ป...ปล่อย!" เด็กสาวพยายามขืนตัวหนี แต่ก็ถูกอีกฝ่ายจับให้หันหน้ากลับมาสบตากันจนได้

 

                "จูบน่ะ..." อิโนะจินฉีกยิ้ม...เป็นยิ้มที่ไม่เหมือนกับครั้งไหนๆที่เธอเคยเห็น ดวงตาสีฟ้าพราวระยับ แฝงไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ชวนให้ใบหน้าของเด็กสาวร้อนผ่าว

 

                "ปล่อ--!!!"

 

                "เขาต้องจูบตรงนี้นะ"

 
 
 
 

 

 

Fin

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ออฟฟิศเชียลเป็นยังไงเราไม่รู้ รู้แต่พลังมโนของเราจะพาเรือลำนี้แล่นน้ำต่อไปปป

โฮรววว ก็อิโนะจินเป็นลูกของซาอิกับอิโนะเชียวนะ โตมาต้องหอตมากแน่ๆ!

ซาราดะสาวซึนก็น่าจะโดนแกล้งจนหัวปั่น แบบนี้มันน่ารักดีนี่นา ,,v_v,,

/จิ้นคู่นี้ โบรุโตะซาราดะอีสทูเมนสตรีม

/ปรากฏออฟฟิศเชียลออกมา นิสัยสองคนนี้ไม่ได้เป็นตามนี้เลย ตึ่งโป๊ะ

แต่ว่า แบบว่า แต่ว่า แบบว่า แบบนี้มันหอตจริงๆนะะะะะ *กวักมือหยอยๆชวนคนขึ้นเรือ*

Comment

Comment:

Tweet

โอยยย....
อ่านไปเขินไปค่ะ ยิ่งอิโนะจินตอนพูด ซาราดะจัง
นี่ทำเราเขินไปหลายตลบมาก 5555

#3 By umaki (110.77.204.240|110.77.204.240) on 2015-05-27 23:28

ต๋ง มันดี มันดีงาม เรือนี้ดี อยู่แล้วก๊าว
น้องสลัดน่ารัก อิโนะจินร้ายมาก
ตอนจบพีคมาก
บ้าเอ้ยยยยยยยยย
โฮวววววว ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!!!!!

#1 By Himura maya on 2015-04-17 03:02