[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]A nap[InojinSarada]

posted on 03 May 2015 03:40 by choconoir in Fiction
Naruto Fan Fiction
 
 
 
[Inojin x Sarada]
 
 
 
 
 A nap
 
 
 
 

                อิโนะจินเหมือนกับพ่อของเขา เขาสามารถนั่งนิ่งจดจ่อสมาธิอยู่กับผืนผ้าใบทั้งวันได้เพื่อวาดรูปที่สวยงามโดยไม่รู้สึกปวดเมื่อยหรือทรมานร่างกายแต่อย่างใด

 

                แต่กับความอบอุ่นที่หัวไหล่ของเขา...กลับทำให้เขาตัวเกร็งและรู้สึกแปลกๆที่จะนั่งนิ่งๆอย่างบอกไม่ถูก

 

                ศีรษะของเด็กสาวเอนซบพิงเข้ากับหัวไหล่ของเขา ความเหนื่อยอ่อนทำให้เธอหลับทั้งอย่างนั้นโดยที่แว่นตากรอบแดงยังคาอยู่บนใบหน้า แต่สีหน้าของเธอก็สงบเสียจนเขากลัวว่าถ้าขยับตัวแม้เพียงนิดเดียวเพื่อถอดแว่นให้ เธออาจจะตื่นขึ้นมาก็ได้ ...ก็ซาราดะน่ะ ความรู้สึกไวจะตายไป

 

                อิโนะจินพยายามนั่งให้นิ่งที่สุด ขยับตัวให้น้อยที่สุด เพราะกลัวว่าการขยับตัวเพียงเล็กๆน้อยๆ ก็อาจทำให้นินจาที่ฝึกฝนประสาทสัมผัสมาอย่างดีสะดุ้งตื่นได้ เขาไม่อยากให้สีหน้าผ่อนคลายของเธอหายไป...

 

                ไม่บ่อยนักหรอก ที่ซาราดะจะมีสีหน้าแบบนี้ให้เขาเห็น ทุกทีถ้าไม่หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ ก็มักจะเป็นใบหน้าแดงๆหลังจากถูกเขาหยอกจนเขินอาย จะว่าไป...ซาราดะก็มีสีหน้าผ่อนคลายหรือยิ้มให้เขาน้อยมากจริงๆ

 

                อิโนะจินขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะทำให้เธอมีความสุขแท้ๆ แต่พอรู้สึกตัวอีกที...เขาก็ทำให้ซาราดะโมโหอยู่เรื่อย ก็สีหน้าของซาราดะในตอนนั้นน่ารักมากจริงๆนี่นา

 

                อันที่จริงก็น่ารักตลอดเวลานั่นแหละ... แค่เวลาที่ซาราดะโมโห ดวงตาสีดำคู่นั้นจะจ้องเขม็งมาทางเขา สะท้อนเพียงภาพของเขา ราวกับจะดึงดูดเขาเข้าไปในดวงตาที่เหมือนแม่น้ำยามค่ำคืนคู่นั้น แก้มของเธอจะขึ้นสีเรื่อ ดูเหมือนทั้งโมโห...ทั้งเขินอาย ยิ่งคำพูดที่บอกว่าจะฆ่าเขาบ้างล่ะ จะต่อยเขาบ้างล่ะ ...แค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าเป็นคำพูดที่ไม่ตรงกับสิ่งที่คิด แต่พูดออกมาเพราะเขิน

 

                น่ารัก... ซาราดะที่แสดงสีหน้าและพูดคำขู่อย่างน่ารักใส่เขา ...น่ารักจนอิโนะจินอยากจะคว้าตัวแล้วกอดให้แน่นๆ

 

                ...แน่นอนว่าถ้าเขาทำอย่างนั้น เขาจะโดนซาราดะต่อยเข้าจริงๆ นับวันซาราดะยิ่งหมัดหนักจนชวนให้นึกถึงตำนานของซากุระซังเสียด้วยสิ

 

                แต่ทำไงได้ล่ะ ก็ซาราดะน่ารักขนาดนี้นี่นา...

 

                แค่ตอนนี้เขาต้องนั่งตัวตรงอยู่เฉยๆ ไม่เอื้อมมือไปปัดเส้นผมสีดำที่ดูนุ่มลื่นนั่นให้พ้นจากหน้าผากของเด็กสาว เขาก็ทรมานจะแย่อยู่แล้ว...

 

                บางทีซาราดะอาจจะจงใจก็ได้ ถึงได้บอกให้เขานั่งใกล้ๆ แล้วพิงไหล่มาโดยไม่บอกกล่าว หลับไปเฉยๆเสียอย่างนั้น อาจจะจงใจเอาคืนเขาที่ชอบแกล้งเธออยู่บ่อยๆก็เป็นได้

 

                หรือบางที...ซาราดะก็แค่เขินเกินกว่าจะพูดว่าขอพิงไหล่เขาก็เป็นได้

 

                ไม่ว่าจะแบบไหน ซาราดะก็น่ารักทั้งนั้นแหละ

 

                อิโนะจินลองขยับคอ เพื่อให้สามารถเหลือบมองใบหน้าของเด็กสาวให้ถนัดมากขึ้น ไหล่ของเขายังคงไม่ขยับเคลื่อนไปไหน และซาราดะก็ยังคงมีสีหน้าผ่อนคลาย จึงทำให้เขายิ้มออกว่าในที่สุด เขาก็จะได้มองหน้าของเธอให้เต็มตาตลอดช่วงเวลางีบหลับที่น่าจะแสนสั้นนี้เสียที

 

                แบบนี้ ตอนที่ซาราดะตื่นขึ้น จะได้เงยหน้าขึ้นมาเห็นหน้าเขาได้พอดีไงล่ะ

 

                ถ้าเธอได้ตื่นขึ้นมาเจอเขาบ่อยๆ ...บางทีความเหงาในดวงตานั้นอาจจะลดลงไปบ้างก็ได้

 

                มีบางครั้งที่ซาราดะจะคว้าแขนเขาไว้แน่น ใช้ทั้งสองมือยึดแขนเขาไว้ หรือกอดเขาแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก ...ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป ทั้งที่เขาแค่จะเดินออกห่างไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

                อุจิวะ ซาราดะ ผู้แข็งแกร่งไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่งใด แต่ความกลัวจะฉายชัดในแววตาของเธอเมื่อเขาถอยออกไป ราวกับกลัวว่าเขาจะจากไปตลอดกาล...

 

                อิโนะจินนึกถึงเรื่องที่แม่ของเขาเล่าให้ฟัง พ่อของซาราดะออกเดินทางไปนอกหมู่บ้านตั้งแต่ซาราดะยังเด็ก มีเพียงซากุระซังที่เลี้ยงดูเธอ พร้อมกับคำสัญญาว่าสักวันผู้เป็นพ่อจะมาหา เขาจำได้ดีว่าแม่ของเขาโกรธมากเสียจนต่อว่าอุจิวะ ซาสึเกะ ด้วยถ้อยคำที่พ่อของเขาต้องเอามือมาปิดหูเด็กชายอิโนะจิน

 

                เขาไม่ใช่ชายคนนั้น...

 

                เขาจะไม่มีวันทำให้เธอเจ็บปวด จะไม่ทำให้เธอรู้สึกเหงา จะไม่มีวันจากไปไหน...ต่อให้ถูกต่อยจนกระเด็นหรือโดนเนตรวงแหวนจ้องเขม็งใส่ก็ตาม

 

                เขาจะไม่มองพ่อของซาราดะว่าเป็นพ่อที่ไม่ดีอย่างไรบ้าง ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากให้พ่อแม่ของตัวเองถูกไม่ดี และอิโนะจินก็ไม่อยากทำให้ซาราดะต้องนึกถึงเรื่องที่เจ็บปวด

 

                แต่เขาจะอยู่ตรงนี้... อยู่ตรงนี้เพื่อเธอ ทุกเมื่อที่เธอต้องการ

 

                เขาบอกย้ำเธอไปหลายครั้ง กอดเธอให้แนบแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำให้เธอมั่นใจทั้งจากคำพูดและร่างกาย เขาจะอยู่กับเธอ ไม่มีวันจากไปไหนอย่างแน่นอน

 

                ใครต่อใครอาจมองว่าเขายังเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง (โดยเฉพาะใครบางคนที่จ้องเขาเขม็งด้วยดวงตาสีดำที่พร้อมจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อเขายืนอยู่ใกล้ซาราดะมากเกินไป) แต่อิโนะจินรู้จักตัวเองดี

 

                เขาอาจจะยังเป็นเพียงวัยรุ่น อาจจะยังเป็นเพียงนินจาระดับธรรมดา ไม่เก่งกาจอะไรจนเป็นที่นับถือ ยังไม่มีชีวิตที่มั่นคงเพียงพอที่จะรับใครเข้ามาดูแลได้ แต่เขารู้ดีว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อซาราดะเป็นแบบไหน ...และความรู้สึกของเขาไม่แพ้ใครทั้งนั้น

 

                เด็กหนุ่มเหลือบมองซาราดะที่ยังคงหลับสนิทพิงไหล่ของเขา ใบหน้าของเธอผ่อนคลาย ไม่มีรอยย่นที่หัวคิ้วหรือริมฝีปากที่เม้มแน่นแสดงความไม่พอใจ สีหน้าแบบนี้แหละที่เขาอยากให้ซาราดะมีในตอนที่อยู่กับเขา ถ้าจะให้ดี มีรอยยิ้มด้วยจะดีมาก

 

                เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของซาราดะแน่ๆ เขามั่นใจ นอกจากคนในครอบครัว ซาราดะก็คงไม่เปิดใจให้ใคร ไม่ยอมไว้ใจจนถึงขั้นนอนหลับบนไหล่ได้ขนาดนี้

 

                และเขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้เห็นซาราดะยิ้ม...

 

                น้อยครั้งนักที่ซาราดะจะยิ้ม จึงมีน้อยคนที่รู้ว่าซาราดะยิ้มได้สวยจนละสายตาไม่ได้ขนาดไหน เวลาที่ริมฝีปากนั้นฉีกขึ้นเป็นรอยยิ้ม สวยเสียจนเขาอยากจะครอบครองไว้คนเดียวเลยล่ะ

 

                "...จะจ้องอีกนานไหม" ริมฝีปากที่เขากำลังมองขยับ เอ่ยคำพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบที่แฝงความไม่พอใจเอาไว้

 

                "ซาราดะจัง! ผมทำให้ตื่นเหรอ ขอโทษนะครับ" ทั้งที่เขามั่นใจว่าแทบไม่ได้ขยับตัวเลยแท้ๆ แต่เขาก็ทำให้เธอตื่นจนได้ ทั้งที่เขาอยากจะให้เธอได้พักผ่อนอีกสักพักแท้ๆ

 

                "เงียบน่า หนวกหู..." เธอบ่นโดยที่ยังไม่ลืมตา ศีรษะที่ยังพิงไหล่อยู่อย่างนั้นทำให้อิโนะจินไม่กล้าขยับตัวไปมากกว่านี้ "...เสียงดังชะมัด" เธอพึมพำ

 

                "เอ๊ะ?" อิโนะจินมั่นใจว่าเขาไม่ได้พูดอะไรออกไปจนกระทั่งเมื่อครู่นี้ รอบข้างก็เงียบสงบ มีเพียงซาราดะที่เอนพิงเขา กับอิโนะจินที่นั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่เพียงเท่านั้น

 

                "...เสียงหัวใจ" เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมา จ้องเขาด้วยดวงตาสีดำที่ดูดุดัน "นายใจเต้นแรงจนเสียงดังหนวกหูชะมัด คิดอะไรอยู่รึไง"

 

                อิโนะจินอยากจะตอบว่าเปล่า เขาไม่ได้คิดอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรเลยแม้แต่นิดเดียว ...แต่หัวใจเขาเต้นแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

                "คงไม่ใช่อะไรลามกใช่ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านาย" ซาราดะหรี่ตาจ้องเขาอย่างอันตราย ทำให้อิโนะจินต้องรีบยกมือขึ้นมาโบกเป็นเชิงปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "...แล้วไป" เธอหลับตาลงอีกครั้ง แล้วเอนศีรษะลงพิงกับร่างของเขาอีกครั้ง ...แต่คราวนี้เป็นที่ตัก

 

                "ซาราดะจัง?"

 

                "นั่งนิ่งๆน่า แบบนี้มันหนวกหูน้อยกว่าเมื่อกี้" เธอเอ่ยโดยไม่ลืมตา นอนหนุนตักของอิโนะจินราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ...ใกล้กว่าทุกครั้งที่ซาราดะเป็นฝ่ายเข้าใกล้เขา

 

                ใบหน้าของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดีทำให้อิโนะจินอดจ้องมองไม่ได้ ถึงจะเพิ่งถูกบ่นไปก็เถอะ แต่ว่าเขาไม่เคยเบื่อกับการจ้องมองใบหน้าของซาราดะเลยสักครั้ง

 

                คิ้วของเด็กสาวขมวดมุ่นเข้าหากัน

 

                "จะจ้องอีกสักเท่าไหร่ถึงจะพอใจ" ซาราดะลืมตาขึ้นมาสบตากับเขา สีหน้าหงุดหงิดปนรำคาญ ทำให้เขาต้องยิ้มเชิงขอโทษตอบรับ แต่ดูท่าว่าเด็กสาวจะยังไม่พอใจกับการตอบรับของเขาเท่าไหร่นัก เธอจึงยกมือขึ้นคว้าคอเสื้อของเขาแล้วดึงให้โน้มลงไปหา

 

                ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันอย่างแผ่วเบา

 

                "ทีนี้ก็เลิกจ้องได้แล้ว" เด็กสาวปล่อยมือจากคอเสื้อแล้วผลักอกเขาให้ถอยออกห่าง "...จ้องเอาๆแบบนั้น มีอะไรไม่ยอมพูดสักที น่ารำคาญชะมัด" แม้จะพูดแบบนั้น แต่แก้มของเธอก็ขึ้นสีเรื่อจางๆ

 

                อิโนะจินรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อน แต่เขาก็ไม่อาจห้ามรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าได้เลย

 

                ก็ซาราดะน่ารักขนาดนี้นี่นา จะให้เขาปล่อยให้คลาดสายตาไปได้ยังไง ลืมเรื่องจากไปไหนได้เลย...

 

                "ไม่จ้องก็ได้ครับ" อิโนะจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหาอีกฝ่าย "แต่ว่าขออีกครั้งนะครับ"

 

                "นี่!"

 

Fin

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ก็แบบว่า... คู่นี้น่ารักนี่นา ,,v_v,,

ไม่ไหว จิ้นจินซาระหนักมาก กรี๊ดมาก โฮกมาก ฮรืออออ

Comment

Comment:

Tweet