[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]Blame it to the smile[InojinSarada]

posted on 03 Jun 2015 18:05 by choconoir in Fiction
Naruto Fan Fiction
 
 
[Inojin x Sarada]
 
 
 
 
Blame it to the smile
 
 
 
 

                รอยยิ้มเป็นเครื่องหมายของความเป็นมิตร

 

                และเพื่อนร่วมทีมของพ่อเขาก็สอนให้พ่อของเขารู้ว่า รอยยิ้ม...สามารถหลอกลวงคนได้

 

                เขากำลังยิ้ม...

 

                ยิ้มเพื่อปิดบังว่าแท้จริงแล้ว ยามานากะ อิโนะจิน กำลังรู้สึกหงุดหงิด

 

                ...ก็แต่ไหนแต่ไรมา ซาราดะจะเห็นรอยยิ้มของเขาเสมอนี่นา

 

                เพราะอย่างนั้น อิโนะจินถึงได้ยิ้ม แม้ว่ารอยยิ้มของเพื่อนร่วมทีมของซาราดะ จะทำให้เขารู้สึกอยากคว้าแขนเด็กสาวแล้วพาเดินหนีไปห่างๆก็ตาม

 

                ไม่ได้หรอก ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เขาอุตส่าห์ได้ร่วมวงสนทนากับทีมของซาราดะทั้งที ได้รู้จักซาราดะมากขึ้น ได้รู้เรื่องของซาราดะที่เขาไม่รู้มากขึ้น เขาจะทำลายบรรยากาศไม่ได้

 

                ...ถึงเขาจะไม่ชอบสายตาที่มิสึกิมองซาราดะเลยสักนิดก็ตาม

 

                อย่ามองซาราดะแบบนั้น อย่าเข้าใกล้ซาราดะแบบนั้น อย่าทำให้ซาราดะหัวเราะได้แบบนั้น... คนที่ทำให้ซาราดะยิ้มได้น่ะ เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่หมอนั่น

 

                อิโนะจินหงุดหงิด... หงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้จักทุกคนที่อยู่ที่นี่ดี โบรุโตะ ลูกชายของโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ด ตัวป่วนประจำรุ่น ซาราดะ เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กที่เขาคุ้นเคยดีเพราะความสนิทสนมของบรรดาแม่ๆ และมิสึกิ เด็กหนุ่มผู้ลึกลับที่มาจากหมู่บ้านอื่น แต่เรียนร่วมกับพวกเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาไม่ควรที่จะรู้สึกเหม็นขี้หน้าเพื่อนร่วมชั้นของเขาแบบนี้

 

                แต่สายตานั่น... สายตาไม่น่าไว้ใจคู่นั้นที่มองซาราดะ ทำให้อิโนะจินรู้สึกหงุดหงิดมากอย่างถึงที่สุด

 

                หยุดพูดเหมือนรู้จักกับซาราดะดีได้แล้ว เขารู้จักกับซาราดะมาตั้งแต่สมัยที่ยังหัดเดินกันด้วยซ้ำ!

 

                ในใจของยามานากะ อิโนะจิน เต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่น แต่บนใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม เขายิ้มกว้างเสียจนดวงตาปิด ยิ้ม...ยิ้มเข้าไว้ เพราะซาราดะจะได้ไม่เห็นความผิดปกติ เพราะซาราดะจะได้มีความสุข ก็ถ้า'เพื่อน'ของซาราดะทะเลาะกัน ก็คงจะดูไม่ดีใช่มั้ยล่ะ

 

                "...จิน อิโนะจิน! ฟังอยู่รึเปล่า!?"

 

                "...ครับ?"

 

                เสียงของโบลท์ที่ตวาดขึ้นมาทำให้สายตาทุกคู่หยุดที่เขา ซาราดะเองก็หรี่ตา มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ...เป็นสัญญาณที่ไม่ดีเอาเสียเลย

 

                "ให้ตายสิ ถามตั้งหลายทีก็ไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มอยู่นั่น จะยั่วโมโหกันรึไง" โบลท์กอดอก คิ้วขมวดใส่เขา

 

                "ขอโทษด้วยครับ ...พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระนิดหน่อย" อิโนะจินรีบยิ้มอีกครั้งแล้วตัดบท ขอตัวเดินออกจากที่ตรงนั้น ...ถึงเขาจะไม่อยากให้ซาราดะอยู่กับมิสึกิ แต่เขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ ...อย่างน้อยๆโบลท์ก็อยู่ตรงนั้นด้วยอีกคนหนึ่ง

 

                เขาควรจะรีบออกมา ก่อนที่จะทำให้ซาราดะต้องลำบากใจเพราะเขา

 

                อิโนะจินไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนี้ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ทำไมเขาถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้ล่ะ เขาไม่เคยรู้สึกไม่พอใจเพราะซาราดะมาก่อน แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้รู้สึกว่าอยากจะทำลายอะไรสักอย่าง อยากจะวาดรูปที่น่ากลัวที่สุดแล้วปล่อยมันออกมาอาละวาด

 

                เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เอาซะเลย ...แต่ที่ไม่ชอบยิ่งกว่าคือสีหน้าของมิสึกิตอนที่มองซาราดะ

 

                ...เขาควรไปที่สนามฝึกซ้อม เดี๋ยวนี้

 

                อิโนะจินขยับมือ ใช้คาถานินจาส่งร่างของตัวเองให้ปรากฏที่สนามฝึกซ้อมประจำของเขา ...เด็กหนุ่มจึงไม่ทันเห็นว่ามีใครบางคนวิ่งตามเขา

 

 

 

 

                "นี่คือธุระของนายงั้นเหรอ"

 

                เสียงที่คุ้นเคยเรียกให้อิโนะจินเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นดวงตาสีดำที่หรี่ลงแฝงแววไม่พอใจชัด ซาราดะกำลังยืนกอดอกจ้องเขาด้วยท่าทางที่เหมือนครูเตรียมเอ็ดลูกศิษย์ที่เถลไถล

 

                "...ก็...ทำนองนั้นครับ" อิโนะจินได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆไป ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไรดีกับสภาพของสนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยคราบดำของน้ำหมึกปะปนกับพื้นดินที่เป็นหลุมลึก และตัวเขาที่นั่งหอบหายใจหมดแรงอยู่กับพื้น

 

                คิ้วของเด็กสาวเลิกสูง บ่งบอกถึงสภาพอารมณ์ที่ชัดเจนว่าคำตอบของอิโนะจินกระตุ้นให้เธอหงุดหงิดมากขึ้น

 

                ...เป็นอย่างนี้เสมอเลย เขาทำให้เธอโมโหได้ตลอด...

 

                อิโนะจินยิ้ม ...เพราะอย่างน้อย สิ่งที่เขาทำได้ดีก็คือการยิ้ม แต่ดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้ซาราดะหงุดหงิดมากกว่าเดิมเพราะเธอเอื้อมมือลงมาดึงคอเสื้อของเขา

 

                "หยุดยิ้มได้แล้ว!"

 

                เอ๋...

 

                ขนาดเขายิ้ม ก็ยังทำให้ซาราดะโมโหได้...เหมือนครั้งอื่นๆอีกแล้วสิ

 

                "...ไม่ยิ้มก็ได้ครับ" เขาตอบ แต่ว่าก็เผลอยิ้มจางๆตามความเคยชิน ขัดแย้งกับคำพูดของตัวเองจนมือที่ขยุ้มคอเสื้อของเขาแน่นขึ้น ดวงตาสีดำจ้องเขม็งดุดันมากขึ้น

 

                "เป็นอะไรของนาย" เด็กสาวเอ่ยเสียงดุ ทั้งสีหน้าและแววตาบอกให้อิโนะจินรู้ว่าถ้าเขาไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ เธอจะไม่ยอมปล่อยเขาแน่ๆ

 

                "...ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะครับ"

 

                จะให้บอกไปได้ยังไงล่ะ ว่าเขา...

 

                ไม่หรอก บอกไม่ได้หรอก

 

                "ไม่มีอะไรสักหน่อยครับ" พอพูดแล้วเขาก็ยิ้ม ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายบอกไม่ให้เขายิ้มก็เถอะ แต่ว่าถ้าเขายิ้ม ซาราดะก็จะได้หงุดหงิดรอยยิ้มของเขาจนเลิกสนใจเรื่องที่เขาไม่อยากจะเล่านี่

 

                "โกหก!" มือของเด็กสาวออกแรงดึง...หรืออาจจะเรียกได้ว่ากระชากคอเสื้อของอิโนะจินจนเขาตัวลอย ใบหน้าอยู่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน

 

                ดวงตาของซาราดะมองสบกับเขาตรงๆ ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ...และความเจ็บปวด?

 

                "นาย... ทำไมถึง...ยิ้มแบบนั้น"  ซาราดะเอ่ย ลมหายใจแรงคล้ายพยายามข่มกลั้นอารมณ์

 

                เอ๋... ยิ้ม?

 

                "ยิ้มที่ดูยังไงก็ฝืนยิ้มแบบนั้น... เกิดอะไรขึ้น" เด็กสาวก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะเข้ากับไหล่ของอิโนะจิน ทำให้เขามองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่จากร่างกายที่สั่นไปทั้งตัวแบบนี้ ...กำลังร้องไห้?

 

                อิโนะจินยกมือขึ้นลูบที่หลังของอีกฝ่ายเบาๆ แต่ว่าเด็กสาวก็ยังไม่หยุดสั่น

 

                "ซาราด--"

 

                ยังไม่ทันพูดจบ เด็กหนุ่มก็โดนอีกฝ่ายผลักออก ร่างกายที่สั่นเทิ้มของซาราดะไม่ได้เกิดจากการร้องไห้ แต่เป็นการข่มความโกรธที่ดูจะโกรธจัดเสียจนเธอกำหมัดแน่น ท่าทางเหมือนอยากจะต่อยเขามากกว่าผลักด้วยซ้ำ

 

                "มีเรื่องอะไรถ้าไม่อยากเล่าก็เรื่องของนาย" เด็กสาวจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดันที่ชวนให้เสียวสันหลัง ไม่ว่าใครต่อใครต่างก็รู้ดีว่าอุจิวะ ซาราดะ สืบทอดสายตาที่ชวนให้เลือดในกายเย็นเฉียบจากผู้เป็นบิดามาอย่างครบถ้วน

 

                ...แต่กับอิโนะจิน เขาชินกับสายตาคู่นี้ของซาราดะจนพอถูกจ้อง มุมปากก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยอัตโนมัติ และดูจะยิ่งทำให้เด็กสาวคิ้วกระตุก

 

                "ถ้าไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องยิ้ม เห็นแล้วมันรำคาญตา" สีหน้าของซาราดะแสดงออกชัดว่าเธอโมโห ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่เอ่ยอะไรมากไปกว่านี้ ดวงตาสีดำยังจ้องเขม็งราวกับจะใช้สายตาคู่นั้นทิ่มแทงให้เด็กหนุ่มเป็นรูพรุน

 

                ยิ้ม...อย่างนั้นเหรอ

 

                พ่อของเขาเคยแสดงให้เขาเห็น ว่ารอยยิ้มสามารถหลอกลวงคนได้ ...และพ่อของเขาก็เคยบอก ว่าเพื่อนร่วมทีมเป็นคนสอนเรื่องนี้

 

                เพื่อนร่วมทีมของพ่อ ฮารุโนะ ซากุระ...ที่ตอนนี้เป็น อุจิวะ ซากุระ

 

                แม่ของอุจิวะ ซาราดะ ที่เพิ่งบอกเขาว่าเธอรู้...ว่าเขาฝืนยิ้ม

 

                "...รู้ได้ยังไงเหรอครับ" ทันทีที่อิโนะจินเอ่ยถาม เขาก็เห็นสองแก้มของอีกฝ่ายขึ้นสีเรื่อ ดวงตาดุดันเสหลบไปทางอื่นทันที ...แค่นี้เขาก็พอจะเดาคำตอบได้แล้ว

 

                "...อ...เอาเป็นว่ารู้ก็แล้วกัน!" เด็กสาวเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธเคืองเมื่อครู่เป็นเขินอายได้อย่างรวดเร็ว ...ถ้าหากว่าซาราดะจับรอยยิ้มของเขาได้ อิโนะจินเองก็อ่านสีหน้าของเธอได้เช่นกัน

 

                ถ้าไม่ได้คอยสังเกต...ก็คงไม่รู้

 

                แค่นี้ก็ทำให้อิโนะจินดีใจจนยิ้มกว้างได้แล้ว

 

                "...อย่ามายิ้มแบบนี้นะ!" ซาราดะเม้มปากแน่น มองเขาอย่างโกรธเคือง ท่าทางว่าจะเขินเสียจนลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่นี้เธอคาดคั้นอะไรเขา

 

                แต่อิโนะจินยังไม่ลืมความรู้สึกแสบร้อนในอกเมื่อครู่นี้สักนิด...

 

                "ซาราดะจังครับ..." เขาเดินเข้าหาอีกฝ่าย โอบแขนรอบร่างบอบบางอย่างไม่รีรอ เด็กสาวตัวแข็งทื่อ มือยันเข้าที่อกของเขา

 

                "ปล่อย!"

 

                "ผมจะไม่ยิ้มแบบนั้นแล้วก็ได้..." เขาเอ่ยกระซิบที่ข้างหู อาศัยมุมอับสายตาซ่อนใบหน้าของตนเองจากเด็กสาว เขารู้...ว่าซาราดะรู้ ว่าเขาไม่ได้พูดถึงยิ้มที่ทำให้เธอเขินหน้าแดงตอนนี้

 

                มือของเด็กสาวหยุดออกแรงผลัก เป็นสัญญาณบอกว่าเธอกำลังฟังอยู่

 

                "...ช่วยอย่าเข้าใกล้มิสึกิมากเกินไปได้ไหมล่ะครับ..."

 

                "หา..." ซาราดะพยายามขืนตัวออกอีกครั้งอย่างต้องการมองหน้าคู่สนทนา แต่อิโนะจินก็ออกแรงกอดเธอให้แน่นขึ้น เด็กสาวจึงหันหน้าไปแทน อิโนะจินก็ซบใบหน้าลงกับไหล่ของเธอเพื่อซ่อนสีหน้า

 

                "...นะครับ"

 

                เขารู้ตัวดีว่าเสียงของเขาฟังดูสิ้นหวังขนาดไหน ...ถึงเขาจะรู้ดีก็เถอะว่าซาราดะไม่ได้คิดอะไร แต่เขาก็ไม่ชอบสายตาของมิสึกิเอาเสียเลยนี่นา

 

                "...บ้า" ซาราดะนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ "นั่นทีมของฉันนะ"

 

                "...ผมรู้..." อ้อมแขนของอิโนะจินกระชับแน่นขึ้น เขารู้... แต่เขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ดวงตาคู่นั้นของมิสึกิ...ไม่น่าไว้ใจเลยแม้แต่นิดเดียว!

 

                "นายนี่...น่ารำคาญชะมัด" เด็กสาวเอ่ย แต่ก็ซ่อนความขบขันในน้ำเสียงไม่มิด "เรื่องแค่นี้เองเหรอ"

 

                แล้วแขนของเธอ ก็ค่อยๆอ้อมมาโอบรอบตัวของอิโนะจิน

 

                "ซาราดะจัง?" เขาแปลกใจ ไม่บ่อยนักที่เด็กสาวจะเป็นฝ่ายกอดเขาก่อนแบบนี้ อิโนะจินถึงกับเงยหน้าขึ้นเพื่อมองอีกฝ่าย เห็นใบหน้าขึ้นสีเรื่อ เม้มปากคล้ายกำลังตัดสินใจบางอย่าง

 

                "เงียบน่า"

 

                แล้วเด็กสาวก็เขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มเข้าหาเขา  ริมฝีปากนุ่มแตะสัมผัสเบาๆกับริมฝีปากของอิโนะจินแล้วถอยออก

 

                "...เรื่องแบบนี้น่ะ มีแต่นายคนเดียวนั่นแหละ" ซาราดะกระซิบ ดวงตาหลุบลงด้านล่างไม่ยอมมองตาเขา สองแก้มขึ้นสีจัดอย่างน่าดู

 

                เด็กสาวยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ไม่ขยับถอยหนีไปไหนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาสีดำหลังกรอบแว่นจะเหลือบขึ้นมามองสบตากับอิโนะจิน

 

                "เพราะฉะนั้น เรื่องที่ให้ฉันอยู่ห่างจากทีมของตัวเอง เป็นไปไม่ได้หรอกนะ" เธอเลิกคิ้วอย่างท้าทาย

 

                ...แต่อิโนะจินก็สังเกตเห็นสีเรื่อที่ยังคงอยู่บนใบหน้าของซาราดะ

 

                และมันทำให้เขายิ้มออก

 

                "...ครับ" เขายิ้มกว้างให้เธอ เขารู้จักซาราดะดีกว่าใคร และมีแต่เขาที่ได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของเธอ ...และคงมีแต่เขาคนเดียวที่ทำให้เธอมีสีหน้าแบบนี้ได้ ซาราดะพูดเองนี่นา

 

                แบบนี้น่ะ น่ารักยิ่งกว่าพูดคำว่าชอบซะอีก

 

                "ย...ยิ้มอะไรของนาย!" เด็กสาวก้าวขาถอยไปข้างหลัง แต่ก็ติดอยู่ที่ว่าวงแขนเขายังโอบรอบร่างของเธออยู่ ซาราดะจึงหนีไปไหนไม่ได้ "น..ไหนว่าจะไม่ยิ้มแบบนี้แล้วไง!"

 

                "ซาราดะจัง..." อิโนะจินยิ้มกว้าง ออกแรงแขนดึงให้ร่างของอีกฝ่ายขยับเข้ามาแนบชิดกับเขาอีกครั้ง เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย พอให้มองสบกับดวงตาสีดำที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างน่ารักคู่นั้น

 

                "...อ...อะไรเล่า ปล่อยนะ!"

 

                "ขอผมทำให้มั่นใจอีกสักครั้งก่อนครับ"

 

                "ปล่อ---!!!"

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
แบบว่า... อยากแต่งฟิคที่อิโนะจินเป็นฝ่ายหึงบ้างล่ะค่ะ ,,v_v,,
แต่ก็ยังไม่วาย เป็นหนุ่มน้อยร้ายๆคนเดิมอยู่ดี (/w\ )
ในทัมเริ่มเห็นคนชิปมิสึซาระบ้างแล้ว โฮฮฮ มามะ เรามาแจวเรือจินซาระอย่างแข็งขันด้วยกันเถอะค่ะ!
 
อนึ่ง มีฟิคที่ซาราดะเป็นฝ่ายหึง เหมือนกันนะคะ ,,v_v,, ม...ไม่ได้ตั้งใจให้ดูต่อเนื่องกัน แต่ว่าตอนคิดชื่อก็ทำให้พ้องกันได้พอดีเลย ก๊าก
 
ป.ล.ไม่รู้ทำไม เป็นฟิคมุ้งๆมิ้งๆแท้ๆ แต่แต่งแล้วรู้สึกเขินจังงงง ///////

Comment

Comment:

Tweet