[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]His home[Sasusaku]

posted on 23 Jun 2015 02:36 by choconoir in Fiction
Naruto Short Fiction
 
 
 
[Sasuke x Sakura]
 
 
 
 
 His home
 
 
 

                ในที่สุด เขาก็ได้กลับบ้าน...

 

                โคโนฮะ ...อุจิวะ ...บ้าน... ที่เขาจากไปนานเหลือเกิน

 

                นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เขาไม่ได้กลับบ้าน นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้กอดใครสักคนให้เต็มอ้อมแขน นานแค่ไหนแล้ว...ที่เขาไม่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัว

 

                ซากุระหัวเราะแห้งๆบอกว่าบ้านที่อยู่ปัจจุบันตอนนี้พังไปแล้ว พวกเขาถึงได้มาพักที่เขตของตระกูลอุจิวะ ...บ้านที่ซาสึเกะไม่คิดว่าจะเรียกได้ว่าบ้านอีกครั้ง แต่สีหน้าตื่นตาตื่นใจของซาราดะกับรอยยิ้มของซากุระก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ในอกของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเก่าๆที่ชวนให้ยิ้มออก

 

                บ้าน...

 

                ใช่ เขากลับมาถึงบ้านของเขาแล้ว...

 

                เขาจากบ้านไปนานเหลือเกิน นานเสียจนลูกสาวของเขาแทบไม่ปล่อยมือไปจากชายเสื้อ ไม่ปล่อยให้เขาห่างจากข้างตัวไปไหน ซากุระก็ทำเพียงแค่อมยิ้ม ไม่ช่วยอะไรเลยจนเขาต้องอุ้มซาราดะเข้าห้องนอน เอนตัวลงกับเตียงฟังเจ้าหญิงน้อยของเขาเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ โดยมีซากุระนั่งมองอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของเตียงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

                ซาราดะแทบจะถอดแบบจากซากุระมาทั้งหมด ยกเว้นก็แต่ผมสีดำสนิทและดวงตาที่บ่งบอกถึงสายเลือดอุจิวะ เด็กหญิงตัวน้อย...ลูกสาวของเขา ทำให้เขายิ้มได้แบบเดียวกับที่ซากุระทำ

 

                ถึงจะไม่เหมือนบรรยากาศของครอบครัวอุจิวะที่เขาคุ้นเคย แต่แบบนี้ก็...ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่นา

 

                เด็กหญิงเล่าเจื้อยแจ้วไปเรื่อยจนถึงเรื่องราวการออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนสนิทของเธอ เป็นการเล่าให้ผู้เป็นแม่ฟังไปด้วยพร้อมกัน ซากุระยิ้มกว้างอย่างเห็นได้ชัดตอนที่ซาราดะเล่าว่าดีใจแค่ไหนที่รู้ว่าพ่ออยู่ใกล้ๆจนแอบวิ่งไปหาคนเดียว

 

                ...แล้วรอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นบางสิ่งบางอย่างที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก ตอนที่ซาราดะเล่าว่าเขานึกว่าลูกสาวเป็นพวกของศัตรูแล้วจ่อดาบใส่...

 

                ซาราดะเล่าไปหัวเราะไปอย่างไม่ติดใจอะไรในเรื่องนี้แล้ว ซากุระเองก็ยิ้มรับกับเรื่องที่เด็กหญิงพูด ...บางทีซาสึเกะอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งหลายอย่างนี่นา บางทีเขาอาจจะเหนื่อยเกินไป...

 

                เสียงของเจ้าหญิงตัวน้อยเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ดวงตาสีดำคู่สวยเริ่มถูกหนังตาที่หนักอึ้งบดบัง ซาราดะยังคงมีรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าตอนที่ผล็อยหลับไป มือที่กำชายเสื้อของเขาคลายออกเพราะเจ้าตัวหลับไปแล้ว ซาสึเกะเห็นภรรยาของเขาส่งยิ้มให้เด็กหญิงอย่างอ่อนโยน

 

                ...ไม่มีภาพใดจะสวยงามมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

                ซากุระเบนดวงตาที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังคงชวนให้ลมหายใจของเขาตีบตันในลำคอมามองสบกับซาสึเกะ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงว่าอย่าส่งเสียง ก่อนจะพยักเพยิดออกไปทางประตู เพื่อให้การพูดคุยของพวกเขาไม่รบกวนเด็กหญิงที่กำลังหลับ

 

                ซาสึเกะเดินตามภรรยาของเขาออกไป ดวงตาไม่ละไปจากตราประจำตระกูลอุจิวะที่ดูจะเหมาะกับแผ่นหลังเล็กบอบบางของเจ้าตัวเสียยิ่งกว่าอะไร

 

                นานแค่ไหนแล้ว...ที่เขาไม่ได้โอบกอดร่างเล็กๆของซากุระไว้ในอ้อมแขน

 

                นานแค่ไหนแล้ว... ที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่สวยที่สุด ไม่ได้เห็นดวงตาที่ชวนจับใจที่สุด ไม่ได้เห็นสีหน้าอ่อนโยนที่ชวนให้อบอุ่นในอกของหญิงสาวคนสำคัญของเขา

 

                นาน...เกินไปแล้ว

 

                "...ซากุระ" เขาเอ่ยเรียกเบาๆ เอื้อมมือไป ตั้งใจจะคว้าร่างของหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขน แต่เพียงแค่มือของเขาแตะเข้าที่ไหล่ ซากุระก็หันขวับ ยืนกอดอกจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาวาวโรจน์

 

                "คุณคะ" เธอเอ่ยเสียงหวาน...จนชวนให้คนถูกเรียกรู้สึกหนาวๆร้อนๆ หญิงสาวยิ้มกว้างจนตาปิด บดบังดวงตาสีเขียวที่เหมือนจะมีประกายไฟเมื่อครู่ไปเสียหมด "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ..."

 

                ซากุระลากเสียงยาว เหมือนยังพูดไม่จบดี ...ทั้งๆที่วิกฤตทั้งหมดคลี่คลายแล้วแท้ๆ แต่ทำไมซาสึเกะถึงรู้สึกหายใจหายคอไม่ถนัดเอาเสียเลยล่ะ?

 

                อุจิวะ ซาสึเกะ ชายผู้ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งเป็นอันดับต้นๆของยุค วีรบุรุษสงคราม อดีตอาชญากรตัวร้ายที่ทั่วทั้งดินแดนตามล่า กำลังเหงื่อแตกพลั่กอยู่ต่อหน้าหญิงสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ยืนยิ้มให้เขา

 

                ยิ่งกว่าจิตสังหารของโอโรจิมารุที่ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ ยิ่งกว่าความกดดันของสิบหางเสียอีก...

 

                "แต่ว่า... คืนนี้นอนนอกบ้านนะ" ซากุระเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่นิดเดียว ทว่าแผ่ความรู้สึกกดดันยิ่งกว่าสีหน้าตอนที่เธอต่อยอุจิวะ ชิน จนปลิวเสียอีก

 

                "ซ...ซากุระ" เขาพยายามเค้นเสียงที่ติดอยู่ในลำคอ เตรียมจะเอ่ยประท้วง

 

                "ถ้ายังจะแก้ตัวอะไรมากกว่านี้ ฉันจะโยนคุณออกไปนอนนอกโคโนฮะนะ" หญิงสาวยิ้มกว้าง "โทษฐานที่คิดทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของฉัน ให้นอนในสวนก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องที่คุณลืมหน้าลูกสาวของเราเลยนะ"

 

                "แต่--"

 

                "อยากนอนนอกหมู่บ้านจริงๆใช่มั้ย ที่รัก"

 

                "...ก็ได้"

 

                "ดีมาก งั้นจะมัวยืนเฉยอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ ออกไปได้แล้ว" ซากุระไม่พูดเปล่า จัดแจงดันร่างของเขาที่ยังคงแข็งทื่อออกไปจนพ้นประตูบ้านเสร็จสรรพ

 

                พอรู้สึกตัวอีกที ซาสึเกะก็ยืนอยู่กลางสวนที่รกครึ้ม ขาดการตัดแต่งให้เป็นระเบียบของบ้านอุจิวะ

 

                "แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะคุณ" ภรรยาของเขา...หญิงสาวที่เพิ่งจะไล่เขาออกจากบ้านโบกมือให้พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหายลับไปหลังประตูบานเลื่อน

 

                ไม่มีครั้งไหนเลยที่ซาสึเกะรู้สึกเหมือนได้เข้าใกล้มัจจุราชขนาดนี้มาก่อน...

 

                ซาสึเกะจับสัมผัสจักระของหญิงสาวที่เคลื่อนที่ไปมาในบ้าน ...บ้านของพวกเขา บ้านที่คืนนี้เขาไม่มีสิทธิเข้าไป ถ้าเขายังไม่อยากถูกต่อยจะกระเด็นออกไปนอกโคโนฮะ ในไม่ช้า แสงไฟในบ้านก็ดับลงทั้งหมด บ่งบอกว่าภรรยาของเขาเข้านอนแล้ว

 

                ซาสึเกะถอนหายใจ เขาคงไม่มีตัวเลือกมากนัก ยิ่งเขาไม่รู้ว่าจะรับมือกับความโกรธของซากุระที่เขาไม่คุ้นชินเอาเสียเลย เจอแบบนี้เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำตัวแบบไหน

 

                แต่ว่า...ในสวนตอนกลางคืนมันหนาวนะ...

 

 

Fin ซะที่ไหนล่ะที่รัก <3

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ความผิดฐานทำร้ายจิตใจลูกสาวและแฟนๆซาสึซากุ มันร้ายแรงนักนะเกะ! โดนมั่งซะเถอะ!!!

 

ดูให้ดี มีอะไรnsfwซ่อนอยู่ <3

Comment

Comment:

Tweet

สมน้ำหน้า เจือกจำลูกตัวเองไม่ได้เอง

#1 By พึมพำ (119.76.66.106) on 2015-12-07 21:09