[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]Her Scar[Sasusaku]

posted on 25 Jun 2015 22:10 by choconoir in Fiction
Naruto Short Fiction
 
 
 
[Sasuke x Sakura]
 
 
 
 
 Her Scar
 
 
 

                ค่ำคืนของโคโนฮะในคืนนี้เงียบสงบ คนส่วนใหญ่เข้าสู่ห้วงนิทราจนทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟวูบไหวจากบริเวณประตูและกำแพงหมู่บ้านที่บ่งบอกว่าเวรยามก็ยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน

 

                'บ้าน' ในคืนนี้ของเขาก็เงียบสงบ ลูกสาวของเขาเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เจ้าหญิงน้อยที่กำลังหลับสนิทน่ารักเสียจนเขายืนมองได้ทั้งคืนเลยเชียวล่ะ

 

                แต่ว่า...ภรรยาของเขาที่กำลังหลับพิงไหล่เขาอยู่แบบนี้ก็น่ามองไม่เบาเหมือนกัน

 

                โซฟาตัวยาวตัวนี้นั่งสบายเสียจนซากุระที่นั่งพิงไหล่เขา เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาไม่อยู่ได้สักพัก เจ้าตัวก็ตาปรือ หลับคาไหล่เขาเสียอย่างนั้น

 

                นินจาต้องระแวดระวังตัวอยู่เสมอ...กฎพื้นฐานข้อหนึ่งของการเป็นนินจา ภรรยาของเขาที่จดจำเนื้อหาและหลักการได้อย่างสมบูรณ์แบบรู้เรื่องนี้ดี

 

                ดังนั้นการที่เธอหลับทั้งที่พิงไหล่เขาอยู่แบบนี้ จึงทำให้ซาสึเกะยิ้มออก เพราะแบบนี้ก็แสดงว่าอยู่กับเขา ซากุระก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีอันตรายใดมากล้ำกรายยังไงล่ะ

 

                "ขอบคุณ..." เขากระซิบ ก่อนจะโน้มร่างไปแนบริมฝีปากกับหน้าผากของหญิงสาวที่หลับใหลเบาๆ

 

                ไม่รู้ว่าเขาพูดคำนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วกับเธอ แต่ไม่ว่ากี่ครั้ง เขาก็รู้สึกว่ายังไม่พอเสียที ซากุระทำเพื่อเขามามากเสียจนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะตอบแทนได้หมด

 

                ขอบคุณ...ที่เลือกเขา ตัวเขาที่ไม่สมควรจะได้รับสิ่งที่สำคัญขนาดนี้เข้ามาในชีวิตสักนิด

 

                ขอบคุณ...ที่เธออยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้กับเขา...

 

                ดวงตาของซาสึเกะอดไม่ได้ที่จะมองไปยังต้นแขนของอีกฝ่าย ผิวเรียบเนียนจนไม่น่าเชื่อว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน มีอาวุธของศัตรูปักลึกคาอยู่บนนั้น

 

                เพียงแค่นึกถึง ซาสึเกะก็เผลอกำหมัดแน่น เนตรวงแหวนหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง อุจิวะ ชิน อะไรนั่น ตายอีกสักกี่ครั้งก็ไม่พอ!

 

                หญิงสาวขยับตัวราวกับนอนไม่ถนัด ซาสึเกะจึงรีบผ่อนลมหายใจ ผ่อนคลายร่างกายของตนแล้วโอบซากุระเข้าไว้ในอ้อมแขน ขยับท่าให้มานอนพิงอก ปลอดภัยอยู่ในอ้อมแขนของเขาแทน

 

                มือของซาสึเกะอดไม่ได้ที่จะลูบต้นแขนเนียนของซากุระเบาๆ ...ไร้ร่องรอย แต่ตอนนั้น เขาปกป้องเธอไว้ไม่ได้ ซากุระต้องเจ็บ ถ้าเพียงแต่เขาจะไปถึงที่นั่นเร็วกว่านั้นล่ะก็... ซากุระก็คงไม่ต้องเจ็บตัวสักนิด

 

                กี่ครั้งแล้วที่เขาปกป้องเธอไว้ไม่ได้ กี่ครั้งแล้วที่เขาปล่อยให้เธอต้องเจ็บ...

 

                ถึงซากุระจะบอกว่าไม่เป็นไรแล้วใช้วิชานินจาแพทย์รักษาตัวเองได้ในพริบตา แต่เขาก็ไม่ชอบสักนิด ถ้าเขาปกป้องเธอได้ดีกว่านี้ เธอก็คงไม่ต้องมีบาดแผลให้มารักษาตั้งแต่ต้น

 

                การที่เขาออกเดินทางเพื่อสืบเรื่องของคางุยะ เพื่อปกป้องทุกคน ปกป้องคนที่เขารัก ...แต่ต้องอยู่ห่างจากคนที่สำคัญที่สุดของเขา เป็นการตัดสินใจที่ดีแล้วจริงๆเหรอ?

 

                เพียงแค่เขาไม่ได้คอยเฝ้ามอง ซากุระก็มีเรื่องอันตรายเข้ามาเสมอเลยนี่นา...

 

                ดวงตาที่ไม่เข้าคู่กันหลุบลงไปยังหน้าท้องของหญิงสาว ถึงจะมีเสื้อผ้าขวางกั้นอยู่ แต่เขาก็จำได้ดีถึงครั้งแรกที่เขาได้เห็นรอยแผลเป็นบนนั้น รอยของมีคมขอบเรียบสนิทบนหน้าท้อง และมีรอยเดียวกันที่ด้านหลัง ...รอยที่เขารู้จักดีเพราะคุซานางิก็ทำเช่นนั้นได้

 

                ซากุระถูกแทง ตอนที่เขาไม่อยู่...

 

                รอยแผลลึกขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่อันตรายแค่ไหน ถึงซากุระจะบอกว่าคนที่ทำร้ายเธอตายไปแล้ว แต่ซาสึเกะก็รู้สึกว่ายังไม่พอ เขาอยากจะขุดศพของมันขึ้นมาแล้วเผาไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก

 

                รอยยิ้มของซากุระทำให้เขาสงบลงได้ เสียงที่อ่อนโยนของเธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอได้รับรอยแผลเป็นนี้ราวกับเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า

 

                รอยแผลเพียงแค่นี้ ด้วยฝีมือของซากุระ จะลบให้มันหายไปไม่เหลือแม้แต่ริ้วรอยไม่ใช่เรื่องยาก แต่เธอจงใจ...จงใจที่จะเก็บรอยแผลเป็นนี้ไว้เพื่อย้ำเตือนถึงการต่อสู้กับแสงอุษาครั้งแรกของเธอ สิ่งที่เธอได้เรียนรู้จากซาโซริ(แม้แต่ตอนที่ซากุระเอ่ยชื่อของคนที่ทำร้ายเธอ ซาสึเกะก็เผลอกำหมัดแน่นจนเลือดซึมจนซากุระต้องจับมือเขาไว้) ความทรงจำล้ำค่าที่ได้ต่อสู้ร่วมกับท่านย่าโจ

 

                และย้ำเตือนถึงความพยายามของเธอที่จะฉุดดึงซาสึเกะขึ้นมาจากความมืด...

 

                ดังนั้นซากุระจึงเก็บรอยแผลเป็นนี้ไว้ เพราะมันไม่ใช่รอยแผลแห่งความอัปยศ แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตของเธอ รอยแผลเพียงหนึ่งเดียวบนผิวเนียนที่สัมผัสเท่าไหร่ก็ไม่รู้เบื่อนั่น...

 

                ครั้งนี้ ซากุระไม่เหลือรอยแผลเป็นไว้... อุจิวะ ชิน ไม่มีความสำคัญกับเธอขนาดนั้น

 

                แต่ถึงอย่างนั้นซาสึเกะก็ยังอยากใช้เพลิงสุริยาเผาสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่าชินไม่ให้เหลือแม้แต่เซลล์หรือองค์ประกอบชีวิตใดบนโลกนี้อีกต่อไปอยู่ดี...

 

                ถ้าเพียงแต่เขาจะเร็วกว่านี้... ถ้าเพียงแต่เขาจะแข็งแกร่งกว่านี้...

 

                ...ถ้าเพียงแต่เขาจะอยู่ข้างกายเธอมากกว่านี้...

 

                ซาสึเกะโอบร่างของซากุระให้กระชับในอ้อมแขน ตราบใดที่เขายังอยู่ เขาจะไม่มีวันให้มีอันตรายใดเกิดขึ้นกับเธอเด็ดขาด เขาสัญญากับตัวเองเช่นนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ถึงจะไม่ใช่อันตรายร้ายแรง ซากุระก็ต้องได้แผลมาทุกครั้งอยู่ดี

 

                ถ้าเธอมีวิชาต่อสู้จากระยะไกลมากกว่านี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเข้าไปเสี่ยงแลกกับศัตรู...

 

                ...หรือถ้าเธอมีซูซาโนะโอของเขาคอยปกป้องจากอันตราย...

 

                ซากุระไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอ... ไม่ใช่มาตั้งนานแล้ว เธอไม่ต้องการให้เขามาปกป้องหรือคอยช่วยเหลืออีกต่อไป เธอแข็งแกร่ง ยืนหยัดต่อความเจ็บปวดได้ดีกว่าซาสึเกะเสียอีก

 

                แต่การที่เขาจะเป็นห่วงภรรยาของตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไรเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

 

                เขายอมไม่ได้หรอก ที่จะเห็นร่องรอยบาดแผลบนผิวของซากุระเพิ่มอีกแม้แต่จุดเดียว ตราบใดที่เขายังอยู่ เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

 

                "คุณคะ?" เสียงเรียกเบาๆที่บ่งบอกว่าคนพูดยังไม่ตื่นดีนักเรียกความสนใจให้ซาสึเกะหันไปมองร่างเล็กบอบบางในอ้อมแขน ซากุระยกมือขึ้นขยี้ตา พยายามขับไล่ความง่วงงุน "ขอโทษนะ ฉันเผลอหลับไปสินะ..."

 

                "ไม่เป็นไรหรอก" เขาส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะขยับแขน ดึงให้ร่างของเธอมาอยู่บนตักของเขา ...ให้ตำแหน่งสะดวกมากขึ้น

 

                "เอ๊ะ...ค...คุณคะ!?" ซากุระส่งเสียงอย่างตกใจพร้อมกับคล้องแขนไว้รอบคอของเขา ทั้งๆที่เขาอุ้มเธอแบบนี้ตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ปฏิกิริยาแบบนี้ก็ชวนให้เขาหลุดหัวเราะเบาๆได้ทุกครั้ง

 

                "...แต่ถ้าจะนอน ไปที่เตียงกันจะดีกว่านะ" เขาเอ่ยกระซิบกับเธอ สองแก้มของภรรยาคนสวยของเขาขึ้นสีอย่างน่ามอง ไม่ว่าจะกี่ครั้ง เขาก็มองไม่เบื่อเลยจริงๆ เพียงแค่นึกว่านอกจากแก้ม จะมีอะไรที่เปลี่ยนเป็นสีแดงได้อีก รอยยิ้มของซาสึเกะก็ยิ่งกว้างขึ้น

 

                คนที่ทำให้ผิวของซากุระเป็นรอยได้ มีแค่เขาคนเดียวก็พอ

 

 

Fin 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

โดยส่วนตัว เราชอบซากุระที่มีรอยแผลเป็นมากกว่าผิวเรียบๆเนียนๆล่ะค่ะ ,,v_v,,
การต่อสู้กับซาโซริเป็นการต่อสู้ครั้งสำคัญของซากุระเชียวนะ รอยแผลในครั้งนั้น เป็นเหมือนรอยแผลแห่งเกียรติยศที่เด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งล้มแสงอุษาได้เชียวนะ! (และเราก็ชิปซาโซซากุ ก๊าก #แย่)

ฮรือ เจอสปอยไกเดนเข้าไป ซากุระเรียกเกะว่าアナタแล้วแบบ... *ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย*
ไม่แต่งฟิคสักหน่อยมันอยู่ไม่ได้ โฮรววววว คู่รักใบบัวบกคู่นี้ทำแฟนดอมSSช้ำมาตั้งนาน เติมน้ำตาลให้หวานทีรู้สึกเบาหวานจะขึ้นน
 
ป.ล.แค่ลองนึกภาพเกะจูบรอยแผลเป็นที่หน้าท้องของซากุระแล้วมัน... =.,=

Comment

Comment:

Tweet

ชอบมากค่ะ :P

#2 By RASAYA (110.171.63.246) on 2016-04-06 00:13

เขินนนนนนนนนembarassed

#1 By พึมพำ (119.76.66.106) on 2015-12-07 20:27