[Chiaki]ดองไปเถิดจะเกิดผล~ View my profile

[Naruto][S.Fic]Why did not Sasuke kiss his wife?[Sasusaku]

posted on 03 Jul 2015 19:54 by choconoir in Fiction
Naruto Short Fiction
 
 
 
[Sasuke x Sakura]
 
 
 
 
 Why did not Sasuke kiss his wife?
 
 
 
 

                กิจวัตรใหม่ประจำวันของอุจิวะ ซาสึเกะ : ฟังเรื่องราวของโคโนฮะบนโต๊ะทานอาหาร

 

                เขาออกเดินทางเพื่อค้นหาร่องรอยของภัยร้ายที่อาจกล้ำกรายโคโนฮะ รับฟังข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับโคโนฮะเสมอ แต่การรับรู้ข่าวจากภายนอกก็เทียบไม่ได้กับการฟังจากคนที่อยู่ในโคโนฮะโดยตรง

 

                ...และเทียบไม่ได้เลยกับการฟังผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาเล่าเรื่องราวเหล่านั้น

 

                มื้อเช้าก่อนซาราดะไปโรงเรียนเต็มไปด้วยการหยอกล้อและความรีบเร่งในยามเช้า ทำให้ซาราดะไม่ได้เล่าเรื่องราวอะไรมากนักนอกจากเรื่องของเพื่อนร่วมชั้นที่เธอนึกออกในตอนนั้น ส่วนมื้อเย็นคือช่วงเวลาแห่งการพูดคุยที่ยาวนานจนซากุระเก็บจานไปล้างทั้งหมดแล้วก็ยังไม่จบ

 

                บางครั้ง ซาราดะก็เดินตามมาเล่าถึงเคานเตอร์ครัว ตอนที่เขากำลังช่วยซากุระเช็ดจานอยู่ด้วยซ้ำ

 

                ในครั้งแรกที่เขาช่วยล้างจาน แขนที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวกับความไม่คุ้นชินก็ทำให้ซาสึเกะเก้ๆกังๆเสียจนซาราดะหัวเราะเยาะ แล้วเดินเข้ามาช่วยอีกคน

 

                พอในครั้งต่อๆไป เขาก็พิสูจน์ให้ซาราดะเห็นว่าคนอย่างอุจิวะ ซาสึเกะ แค่แขนข้างเดียวก็เกินพอ

 

                ซากุระที่ฮัมเพลงเบาๆอยู่ด้านข้าง บางครั้งก็พูดเสริมเรื่องที่ซาราดะเล่า เสียงเจื้อยแจ้วพูดถึงเรื่องที่โรงเรียนและเรื่องราวอื่นๆของลูกสาวของเขา คือสิ่งที่ซาสึเกะเริ่มคุ้นชินราวกับเขาไม่เคยจากบ้านไปเลยตั้งแต่แรก

 

                บ้านของเขา ครอบครัวของเขา...

 

                เพราะครอบครัวของเขาคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ดังนั้น...เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้อันตรายใดเข้ามาถึงโคโนฮะได้อย่างเด็ดขาด

 

                "หืม ซาราดะ ดอกไม้นั่น..."

 

                "ม...หม่าม้าไม่ต้องพูดเลยนะ!"

 

                เสียงของซาราดะที่ปิดความตื่นตกใจไว้ไม่มิดทำให้ซาสึเกะหันไปสนใจดอกไม้ที่ถูกพูดถึง ดอกไม้สีขาวในแจกันบนโต๊ะทานอาหาร ดูไม่มีอะไรน่าสงสัยหรือผิดไปจากธรรมดาสักนิด ยกเว้นแต่ว่ามันไม่เคยอยู่ตรงนั้น

 

                "สึบากิสีขาวอย่างนั้นเหรอ" ซากุระหรี่ตาอย่างล้อเลียน รอยยิ้มกว้างระบายเต็มหน้า "รออะไรอยู่น้า~"

 

                "หม่าม้า!!!" ซาราดะผุดลุกจากโต๊ะ เอื้อมไปปิดปากคนเป็นแม่ ไม่ยอมให้พูดอะไรมากกว่านี้ หญิงสาวก็เอาแต่หัวเราะกับปฏิกิริยาของลูกสาว ใบหน้าของเด็กหญิงยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ

 

                นี่มัน...อะไรกัน

 

                เขาก็รู้สึกว่าวันนี้ซาราดะเงียบกว่าทุกที แต่ก็เข้าใจว่าเพราะวันนี้ที่โรงเรียนไม่มีเรื่องอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษเลยไม่ได้พูดถึงมากนัก เขาเข้าใจว่าการที่ลูกสาวของเขาเอาแจกันดอกไม้มาตั้งไว้บนโต๊ะเพราะอยากให้เป็นการตกแต่ง...ดูเป็นอะไรที่เด็กผู้หญิงชอบทำกัน

 

                แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าที่จริงแล้ว ดอกไม้ดอกนี้มีพิษสงร้ายกาจ...

 

                เสียงหัวเราะคิกคักของซากุระ ใบหน้าแดงเรื่อและเสียงโวยวายของซาราดะ ทุกอย่างบ่งบอกถึงความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

 

                วันนี้ต้องมีคนตาย...

 

                ดวงตาของซาสึเกะเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที นัยน์ตาเปลี่ยนรูปร่างรวดเร็ว พร้อมที่จะเผาดอกไม้ที่น่ารังเกียจในทันที แต่ลูกสาวของเขาก็หันมาเห็นเสียก่อนจึงเปลี่ยนจากปิดปากผู้เป็นแม่มาโถมร่างใส่เขาทั้งร่างแทน

 

                "ไม่ได้นะคะป๊ะป๋า!" เด็กหญิงกอดคอเขาแน่น ใช้ทั้งมือทั้งแขนปิดตาไม่ให้เขาจ้องมองดอกไม้ที่สมควรตายดอกนั้นได้ถนัด "เดี๋ยวบ้านก็ไหม้ทั้งหลังหรอก!"

 

                "พ่อจัดการได้" ซาสึเกะคำราม พยายามแกะมือของลูกสาวออกจากรอบศีรษะอย่างเบามือ "ปล่อย ซาราดะ"

 

                "ไม่!" ลูกสาวของเขาร้องตอบเสียงดัง กอดเขาแน่นขึ้นอีกจนหน้าของซาสึเกะจมอยู่กับช่วงอกของเด็กหญิง

 

                ยิ่งซาราดะห้ามเขา แสดงว่าดอกไม้ดอกนี้มีความสำคัญ...

 

                วันนี้ต้องมีคนตาย...

 

                มือเล็กๆของภรรยาเขาก็วางเข้าที่ไหล่ของพวกเขา ทำให้การต่อสู้เล็กๆระหว่างเขากับลูกสาวหยุดชะงัก ซากุระหัวเราะคิกคัก ดึงร่างของซาราดะออกจากศีรษะของเขาอย่างเบามือ เธอจับไหล่เขาไว้ รั้งให้ซาสึเกะหันหน้าไปหา

 

                แล้วซากุระก็ขยิบตาให้ซาราดะ ก่อนที่ลูกสาวของเขาจะวิ่งไปคว้าแจกันดอกไม้แล้ววิ่งหนีไปทางห้องนอนของตัวเองทันที

 

                "ซาราดะ!" เขาตะโกนไล่หลัง แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงประตูปิดดังลั่นตอนกลับมาเท่านั้น พอจะลุกตามไปก็ถูกภรรยาของเขากดไหล่ไว้ "ซากุระ?"

 

                "ลูกสาวของเรากำลังจะเป็นวัยรุ่น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อยนะที่รัก" ซากุระยิ้มกว้าง ในแววตามีความขบขันฉายชัด

 

                "ซาราดะยังเด็ก" เขาเค้นเสียงที่ฟังอย่างไรก็คล้ายเสียงคำราม ใช่ เขาคำรามแน่ถ้ารู้ว่าใครคือคนร้ายที่บังอาจเอาดอกไม้ให้ลูกสาวของเขา

 

                "แต่ก็โตพอที่จะมีรักแรกแล้วล่ะ" หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ไม่ใส่ใจกับอารมณ์ของซาสึเกะที่คุกรุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

 

                "เรื่องแบบนั้นมันเร็วเกินไป!" เสียงของเขาเกือบจะเป็นเสียงตวาดด้วยซ้ำ แต่ภรรยาของเขาก็เพียงแค่เลิกคิ้วใส่ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับท่าทีหงุดหงิดของเขาสักนิด

 

                "ตอนที่ฉันอายุเท่าซาราดะ ฉันก็สารภาพรักกับคุณแล้วนะที่รัก"

 

                "ถึงได้บอกว่ามันเร็วเกินไปไง!"

 

                แค่คิดถึงช่วงเวลานั้น ตอนที่ซากุระคอยวิ่งตามเขา เอาของขวัญให้เขา ส่งเสียงวี้ดว้ายน่ารำคาญ ซากุระที่ชอบเข้ามากอด ซากุระที่ร้องไห้ให้กับเขา ...แค่คิดว่าซาราดะจะทำแบบนั้น...กับเด็กผู้ชาย กับใครสักคน

 

                ซาสึเกะรู้สึกได้ว่าเนตรวงแหวนของเขากำลังหมุนอย่างบ้าคลั่ง

 

                "ซาสึเกะคุง" มือของซากุระวางที่แก้มของเขา รอยยิ้มของเธอทำให้เขารู้สึกสงบลง ยกมือขึ้นวางทาบกับมือของเธอ "ไม่เป็นไรหรอกนะ ลูกสาวของเราไม่ทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรอยู่แล้ว อย่าห่วงไปเลย"

 

                นั่นสินะ เจ้าหญิงตัวน้อยที่น่ารักของเขา... บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความหวั่นไหวตามประสาเด็กสาวแรกรุ่นก็ได้ เมื่อก่อนซากุระก็หน้าแดงบ่อยๆทั้งที่ไม่มีอะไรให้น่าอายนี่นา

 

                "ยังไงซะ ความรู้สึกของผู้หญิงน่ะ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆอยู่แล้ว" ซากุระยิ้มกว้าง สีหน้าฉายแววภูมิใจเต็มที่ "ลูกสาวของเราก็เหมือนกับฉันนั่นแหละ"

 

                ...ถ้าเด็กผู้ชายหายไปจากหมู่บ้านสักคน โคโนฮะจะวุ่นวายขนาดไหนนะ?

 

                ซากุระดึงมือออกแล้วหมุนตัวไปที่โต๊ะ เก็บจานที่ทานเสร็จเรียบร้อยแล้วไปเตรียมล้าง ฮัมเพลงเบาๆโดยไม่สนใจเขาที่อารมณ์กรุ่นเสียจนอยากจะออกไปเรียกนารุโตะมาประลองสักยกให้หายหงุดหงิด

 

                หรือบางทีเขาอาจจะให้นารุโตะใส่เรื่องนี้ลงไปในภารกิจระดับA สืบข่าวและลอบสังหารเด็กชายที่อาจเป็นภัยต่อโคโนฮะในอนาคต

 

                แน่สิ กล้ามายุ่มย่ามกับลูกสาวของเขา ต้องไม่ใช่คนดี!

 

                ซาราดะหนีเข้าห้องไปแบบนี้ คงไม่ยอมออกมาจนกว่าจะถึงตอนเช้าแน่ อยู่ในห้องกับดอกไม้ที่น่าเผาทิ้งดอกนั้น... บางทีเขาอาจจะต้องใช้ความช่วยเหลือจากโหมดเซียนของนารุโตะให้สืบจากกลิ่นที่ติดกับดอกไม้ ก็จะแย่งดอกไม้ดอกนั้นมาจากห้องซาราดะไม่ได้แน่ๆ มีแต่ต้องใช้วิธีนี้...

 

                เขาได้ยินเสียงซากุระถอนหายใจ พอหันไปมองก็เห็นว่าเธอจัดการจานทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว และกำลังยิ้มให้เขา ท่าทางเหมือนกำลังเหนื่อยใจ ผายมือมาทางเขา

 

                "คุณคะ มานี่หน่อยสิ"

 

                พอซาสึเกะเดินเข้าไปหา ก็ถูกหญิงสาวรวบกอด ซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขา

 

                "...ซากุระ?"

 

                "ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าคุณจะเป็นคนหวงลูกสาวน่ะ" ซากุระหัวเราะคิกคัก "ถ้าตอนนั้นคุณพ่อฉันหวงแบบนี้ ฉันคงไม่ได้อยู่ตรงนี้กับคุณหรอกนะ"

 

                "...เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันไม่เหมือนกัน" เขาพยายามอธิบาย แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งเห็นชัดว่าเหตุผลของเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าหวงจริงๆ

 

                อุจิวะ ซาสึเกะ หวงลูกสาวของตัวเอง ...แล้วจะทำไม?

 

                "คิก แสดงว่าถ้าซาราดะมีคนที่ชอบ จะกอดแบบนี้ก็ไม่ได้เหรอ" หญิงสาวกอดเขาแน่นขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตา ในดวงตาสีเขียวมีแววล้อเลียนฉายชัด

 

                "ไม่ได้" เขาตอบเสียงแข็ง มือขยับไปโอบรอบไหล่ของซากุระตามสัญชาตญาณ ถึงลูกสาวเขาจะไปกอดหนุ่มที่ไหนไม่ได้ แต่เขาก็กอดภรรยาของเขาได้นี่ จริงไหม?

 

                "จูบแบบนี้ก็ไม่ได้?" หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาเขย่งปลายเท้าขึ้นมาหอมแก้มของเขา สองแก้มขึ้นสีเรื่ออ่อนๆชวนมอง

 

                "ไม่มีทาง" แค่คิดว่าลูกสาวของเขาที่ถอดแบบซากุระมาแทบจะทั้งหมดจะมีสีหน้าที่น่ารักแบบนี้ต่อหน้าเด็กผู้ชาย ซาสึเกะก็อยากจะทำตัวเป็นอาชญากร ไล่ฆ่าเด็กผู้ชายทั้งหมู่บ้านให้หมด

 

                "แบบนี้ล่ะ?" ภรรยาของเขาเขย่งปลายเท้าอีกครั้ง ใช้ริมฝีปากสัมผัสกับปลายจมูกของซาสึเกะอย่างแผ่วเบา

 

                "...ก็ไม่ได้" เสียงของเขาแหบลงโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่พวกเขากำลังคุยกันเรื่องซาราดะ แต่ทำไมซาสึเกะถึงได้เริ่มคิดถึงเรื่องอื่น...อะไรอย่างอื่นที่ทำให้ลูกสาวตัวน้อยของเขาได้เกิดมา...

 

                "คุณพ่อขี้หวง" ซากุระพึมพำพร้อมเสียงหัวเราะ ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของเขาเอาเสียเลย

 

                ซาราดะที่เหมือนซากุระมากขนาดนี้ แล้วซากุระน่ารักขนาดนี้ เรื่องอะไรที่เขาจะปล่อยให้หนุ่มที่ไหนมาเห็นแล้วเข้ามายุ่มย่ามกับลูกสาวสุดที่รักของเขาล่ะ ไม่เห็นจะต้องถามเลย

 

                "แล้วถ้าแบบนี้..." ซากุระเขย่งอีกครั้ง ประทับริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากของซาสึเกะอย่างแผ่วเบา แต่พอเธอจะถอยออก ซาสึเกะก็ใช้แขนรั้งร่างของเธอไว้ เป็นฝ่ายแนบริมฝีปากลงไปชิด บดเบียดเข้ากับริมฝีปากนุ่ม ขบเม้มเบาๆอย่างหยอกเย้าจนรู้สึกได้ว่าแก้มของหญิงสาวร้อนผ่าว เขาก็ลอบยิ้มโดยที่ยังแนบริมฝีปากกับอีกฝ่าย ...เอาคืนยังไงล่ะ

 

                "แบบนี้ยิ่งไม่ได้..." เขาเอ่ยกระซิบโดยที่ริมฝีปากยังคงประชิดอยู่กับหญิงสาว "เพราะว่าถ้าเกิดใครสักคนอดใจไม่ไหวแบบนี้ ฉันคงได้ฆ่าคนที่บังอาจแตะต้องซาราดะ"

 

                แล้วเขาก็ประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ลิ้มรสชาติของภรรยาที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เย้ายวนชวนให้สัมผัสมากขึ้นได้เสมอ

 

                ก็วันนี้ซาราดะคงไม่ออกมาจากห้องแล้ว คงไม่เป็นไรมั้ง?

 

                ถ้าซาราดะเห็นตัวอย่างจากพ่อกับแม่แล้วเกิดไปลองทำกับหนุ่มที่ไหน วันนั้นคงได้มีคนตาย...

 

 

Fin แหม แค่นี้มันจะไปพออะไรล่ะ~ 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตอนจบไกเด็นมันฟินจนอดไม่ไหว ,,v_v,,

อนึ่ง แกล้งป่าป๊าสุเกะสนุกจางงงง

อะเกนแอนด์อะเกน ดูอะไรๆให้ดีๆนะคะ <3

Comment

Comment:

Tweet

โห เขินมากกกก มือหงิกหมือหงอแล้วเนี่ยยย

#4 By พึมพำ (119.76.66.106) on 2015-12-07 20:35

#3 By (49.48.101.15|49.48.101.15) on 2015-07-25 23:18

#2 By (49.230.116.68|49.230.116.68) on 2015-07-08 18:45

โอยยยยย เขิน ไม่ไหวแล้วค่ะ ฟินจิกหมอนมากๆ 💕💕💕
อ่านไกเดนตอนสุดท้ายแล้วชุ่มชวยหัวใจมาก ไม่นึกว่าซาสึดกะจะมีโมเมนต์แกล้ภรรยาแบบนี้ 55555

ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ เร็วมากเลย 👍🏻

#1 By Marimo (171.4.249.61|171.4.249.61) on 2015-07-03 22:18